Het kan verkeren

Omdat we het principe hanteren ‘één voor allen, allen voor één’, tijdens onze vakantie van vier zussen, besloten we mee te gaan naar de voorliefde van een van de zussen voor een dagje vermaak: Het casino. Ooit in de grijze oudheid waren we al eens met haar mee geweest, maar ja, al die kasten en die spelletjes konden ons maar weinig bekoren. Nu werd het allemaal wat grootser aangepakt. Een enorm casino, iemand waarbij je je in moest schrijven om met een pasje verder te mogen, een overvloed aan kasten en een handjevol mensen die om twaalf uur in de middag al stoïcijns achter kasten zaten te drukken. De techniek doet het meeste werk. De artistieke inbreng bestond uit het indrukken van de knop om het gevaarte op gang te helpen en vervolgens besloot het geluk dan of je wel of niet vrije kansen kreeg, die de machine vervolgens zelf verzilverde in een vette winst of een jammerlijk verlies. Niet dramatisch als je, net als wij, besloten om maar een gering bedrag in te zetten.

Zoals het betaamt, had onze ervaren zus het meest geluk en heeft de helft van het avonddiner aan blinkende daalders aan het geval kunnen ontfutselen. Na een lichte lunch verlieten we het pand en nog knipperden de ogen tegen het daglicht na al die kleurige lampen, toeters en bellen. Dag dag.

Op naar Venlo voor het afgesproken museumbezoek aan het Bommel en van Dam museum, zuslief ging braaf mee. Het zat niet mee. Een tentoonstelling van Armando, de gevoelsmeester die de oorlog in alle schilderijen met zich mee droeg en sensitief zijn verf had uitgesmeerd op het doek, soms met het penseel, soms met het palet, soms met beide handen. Geen vrolijk werk en niet naar ieders smaak. Daarnaast was er nog een tentoonstelling van het beeldende werk van Fons Schobbers.

Het volgende item op het lijstje was het winkelgebied van Venlo, maar daarbij werkte het weer tegen, want dat besloot in een miezerregentje uiteen te vallen. Daardoor oogde de stad troosteloos en somber. Dat de helft van de winkels uit de geijkte winkelketens bestond was ook een domper. Kleine leuke gerenommeerde modemerken waren er nauwelijks te vinden. Bij een outlet waren de verkoopsters zo enthousiast over de aanwezigheid van eventueel toekomstige kopers, dat ze uitgebreid hun doopceel lichten over de outlet, die na tien jaar zou sluiten, zodat het doek voor hen, op de rand van het pensioen ook zou vallen en wat moet je dan met de laatste tien jaar. Zus zalfde de wonde met twee verse aankopen en zo konden we hen naar alle tevredenheid achter ons laten.

Op naar een hotel aan de Maas waar we onvoorbereid, want niet gereserveerd, toch een tafeltje voor vier wisten te bemachtigen. De sfeer was er een van klassieke chic, een gerant die de wijn met een hand op de rug uitserveerde en alle borden op een hand wist te krijgen, de vingers wijd gespreid. Het eten was heerlijk, maar de wachttijden lang, zo lang dat we na de maaltijd volkomen uitgeput waren door het vele uitwisselen aan gespreksstof en het lange tafelen. Geen toetje, besloten we, nu het tegen tienen liep. Het werd wel een ijsje. thuis. Met dank aan het casino, vanwege de gereduceerde prijs als je alles bij elkaar had opgeteld. Het kan verkeren.