Omdat wij mensen, mensen zijn

Het regent pijpenstelen, maar hier onder de bomen valt de stroom uiteen in dikke regendroppels die vooral luid en duidelijk neerploffen op het ribbeldak van de veranda. Ze geven een etude weer van grote omvang. Dikke roffels, dunne roffels, hier en daar ‘lento’ en dan weer ‘up tempo’ in een volkomen eigen creatie. De bomen treuren mee met de tragedie en laten al hun bladeren hangen, maar vogels en eekhoorns trekken zich niets aan van deze treurnis en vliegen af en aan van de nieuwe toevoer die zuslief gisteren heeft neergehangen.

Aan de voorkant speuren drie dikke dolly’s naar lekkers, het zijn houtduiven en ze houden het vooral laag-bij-de-grond. Eekhoorn aan de voorkant belaagt de opgehangen pindapot. Twee handjes om de rand om klemvast te kunnen snoepen. Het gaat hem goed af, zijn koppie verdwijnt helemaal in de pot. Wat een prachtige diertjes zijn het toch. Kleine bosmuizen heb ik nog niet gezien. Een tweede eekhoorn komt erbij en nu spelen ze tikkertje rond de stam. De sterkste wint.

Gisteren was er eerst een plan om naar de kasteeltuinen van Arcen te gaan. Er bleek sfeermarkt te zijn, dat betekende oneindig veel auto’s, nog veel meer mensen, alle toegangswegen van het dorp dicht, en heel veel kraampjes en kramen met van allerhande. Dat lieten we links liggen. Dan maar naar het volgende lunchpunt. Een groot hotel restaurant dat bij een groot vakantiepark hoorde. Buiten op het terras onder een dreigende hemel werden we door de zwierige`Italiaanse ober naar binnen gedirigeerd. ‘Signoria’s’, met een brede glimlach en een weids gebaar. Een onverwoestbaar optimisme, dat was duidelijk en voor elk probleem een oplossing.

Voordat we daar aankwamen waren we in Horst in een tweedehands winkeltje beland dat door een wat starre vrouw, die achter elkaar televisie bleef kijken. Ze had rimpels van een zwaar en berookt leven op haar gelaat. Het rook er muf, vonden de anderen. ‘Schoon was anders’,dacht ik, omdat in mijn beleving alles altijd hetzelfde rook, namelijk ‘niet’.Gel voor de handen was er gelukkig bij de hand. Toch vond ik een mooi blauw kort jasje met paarlemoeren knoop.

Na de uitgebreide lunch was er nog een hele grote kringloop in Venray die tot zes uur open was, dan maakten we daar onze eigen speeltuin maar van. Hier en daar wat passen, terughangen en alle malle kleine grappige of bijzondere dingen bekijken, een Betty Boop, een mooi houten kistje, speelgoed. Met een paar fijne zwarte schoenen er weer uit á raison de 2,50.

In de avond namen de zussen de rest bami van gister, maar ik kon er niets meer bij hebben. Het rommelde binnen vooral, waarschijnlijk door de bisque bij de lunch, maar daar had zuslief, die dezelfde schotel had als ik, geen last van. Ik wilde sowieso niet naar bed met een vol gevoel. Het was al tegen achten. Dat is niet fijn, ik wordt er liggend zo benauwd door. Het was de goede keuze.

Na drie of vier nieuwe afleveringen van die B&B-serie was voor mij de koek op. Wat een wonderlijk vermaak is het toch, die mensen in hun rol van ‘zien en gezien worden’, die zich blootstellen aan een algemeen leven op dat moment en zich bekeken weten door talloze anderen. Vermoedelijk ben je je daar niet zo bewust van, maar hoe ervaar je jezelf later als je de afleveringen terug zal kijken en alles wat gebeurt is nog eens de revue kan laten passeren. We bedachten dat het grappige tv zou zijn als je alle reacties van de mensen thuis zou filmen en bij elkaar zou zetten. Regelmatig liggen we in een deuk. Gewoon, omdat wij mensen, mensen zijn.