De dag kan niet meer stuk

Het meest vervreemdende in het museum in Horst, het Mind Mysterie, is de reis door de ruimte. Om je heen gloeiende sterren en planeten in het aardedonker en een brug van staal waarover je moet lopen. Je weet dat de brug gewoon een recht stuk is, maar zodra alles daarbuiten aan het draaien slaat, raak je volledig de controle kwijt en heb je het idee dat je zelf rond draait. Optische illusies daar bestaan alle mind-raadsels uit. Een op-z’n-kops-huis, waar alle wanden en muren scheef zijn en je van de ene naar de andere kamer schuifelt. Potteriaans hangt alles wat op de grond moet staan tegen het plafond en feitelijk krijg je inzicht hoe dergelijke filmsets er uitzien, nou ja, een beetje dan.

Leuk zijn de doe-dingen. Een enorme kaleidoscoop waarin je je hoofd kan stoppen om uiteen te spatten in wel honderd selfies, puzzels die niet onauwelijks op te lossen zijn, tweedimensionale portretten die van beeld verschieten als je er een foto van neemt, een spiegeldoolhof, grote vervormende spiegels buiten, waarbij lange lijven vreemde dwergen worden enzovoort. Zet een leger kinderen in zo’n decor, die alles met veel enthousiasme uit willen proberen en je hebt de gillende, lachende, kretenslakende entourage, vol verwondering over alles wat niet is, dat het moet zijn in overtreding met de wetten van de rechtmatigheid of niet.

Geen koffie op dat vermoeiende terras, maar een borrel met hapjes langs onze goede oude Maas, heerlijk rustig aan de oevers recht tegenover Arcen met het heen-en-weer-veer van Annie M.G.Schmidt en Drs. P. Broer is deze dag ook aangeschoven en het is ongelooflijk gezellig. Niet alleen is er een aanvulling op de omgeving, want hij heeft het Pieterpad een aantal keer gelopen en weet aardig wat te vertellen over dit stuk Limburg. In Swolgen bijvoorbeeld blijkt Bertus Aafjes begraven, jawel, de dichter. Op mijn moeders bedankkaartje bij het overlijden stond zijn gedichtje: ‘God zit niet op een troon van Chroom en nikkel/soms zit hij in een perenboom en merelt/soms staat hij op zijn hoofd in een klein kind’. We besluiten om ‘s avonds bij onze wandeling na het eten om hem op te zoeken.

Eerst maar een boeiend gesprek over autisme en wat dit met zich mee brengt. Er zijn wel wat neven in de familie die laat erachter zijn gekomen dat een deel van dat spectrum tot hun aard behoort. Dat brengt verrassende gevolgen met zich mee. Ze gaan op onderzoek uit, hebben er duidelijke meningen over en willen niet langer hun bepaalde hebbelijkheden verstoppen achter een maatschappelijk gewenste maskerade. Precies, laat iedereeen zich zelf mogen zijn, geef die ruimte, neem die ruimte. Om van te houden, dit soort overpeinzingen. Het zet aan tot verder denken.

Zuslief fabriceert een heerlijke bami met een mini-ijs als toetje voor de liefhebber en daarna is er een wandeling naar het dorp. De juiste plek voor een kerkhof is natuurlijk achter de kerk. Een vriendelijke meneer begrijpt onmiddellijk dat we voor het graf van Bertus Aafjes komen. ‘Zodra er gezelschappen het kerkhof op struinen, weten we dat zeker’, legt hij uit. Zuslief leest zijn gedicht dat in de steen is gebeiteld en we lopen in eerbied de namen na. Interessant als er ook een ‘van der Linden’ ligt. Op de terugweg naar ons boshuis nemen we de gok en slaan een bospad in. Met gouden stelregels als rechts, rechts, rechts en het angstvallig bewaken van de richting , nou vooruit ook een ieniemienie klein beetje behulp van Google komen we vlak achter ons boshuis uit.

Om de geest tot het laatst te scherpen na nog twee of drie afleveringen van B&B de liefde, haalt een van ons quizvragen en een buzzer te voorschijn. De vrolijke noot, want niet al te veel later hangen we huilend van het lachen in onze stoelen. De dag kan niet meer stuk.