Een vogelparadijs

Een eerste nacht in een nieuw huis is er een van gewenning. Het bed is anders, het kussen niet zo warm en donzig als thuis en de geluiden die er klinken zijn nog niet te plaatsen, Wat is die lichtflits om de paar minuten, maakt er iemand een foto buiten. In de schemerochtend blijkt het een brandmelder in een hoekje te zijn. De schaduwen op de muren zijn ook onbekende schimmen en als ik op mijn rug lig en uit het kleine raam boven mijn hoofd kijk, zie ik de stammen van de bomen om het huis heen als kaarsrechte wachters staan. Het is een boshuisje.

Het huis ademt nu nog stilte. Buiten doet een kleine koolmees zich tegoed aan de pindaatjes die er in de bomen hangen. Gisteren vloog het grut af en aan. Koolmezen, vinken, merels, roodborst, dikke dolly-duif en zelfs twee eekhoorns, die zich haastig en vol overgave, nieuwsgierig, en behoedzaam af en toe, op al dat lekkers stortten. Een overvloed aan lekkers hier in deze tuin. De gepekde pinda’s vinden het meest aftrek.

De reis ging voorspoedig. Het was maandag dus druk op de weg. Het weer was wisselend. Af en toe een zomerbui, prachtige wolken boven een oer-Hollands landschap trokken voorbij. De eerste stop was voor een uitgebreide lunch op een terras dat grensde aan een ven en een bediende die grapjes maakte toen hij de tafel schoon kwam poetsen. Brabantse gezelligheid.

Ondertussen babbelde de Tomtom ons binnendoor door het noorden van het Limburgs landschap, mij nauwelijks bekend, naar het dorp Swolgen vlak aan de Duits-Nederlandse grens. Zus reed en wij hoefden alleen maar mee te zoeven.

Het lieflijk ogende huis lag middenin het bos wat de fauna populatie ook verklapte en verder rook het volgens een van de zussen naar hond, volgens een ander naar de scoutinghuisjes die we allen kenden, maar ik rook onmiddellijk de scherpe geurstokjes, die op je longen slaan en het gloor in de wc. Dat ebde geleidelijk aan weg, toen onze eigen geuren de overhand namen en de geurstokjes werden verbannen.

Het had geregend en verder op de dag was er nog met tussenpozen een bui. Het weer laat zich geenszins aanzien als fietsweer deze week, dus zocht zus een dagprogramma voor vandaag. Een Mind-mysterie in Horst. Kaartjes besteld en de dag is gekaderd. We zullen eens zien hoe de geest voor de gek wordt gehouden. Omdat er als diner patat met kip en appelmoes werd voorgesteld en de plaatselijke snackbar dicht was, zochten we in de supermarkt-altijd leuk zo’n vreemde keten-de losse onderdelen bij elkaar. Verder een ruime basis aan boodschappen en lekkere dingen voor het ontbijt van de volgende dag.

In de vroege avond eerst een kleine vragenquiz van de jongste.een wandeling tussen twee buien door met een halve regenboog als extraatje, en een aantal afleveringen van B&B de liefde, omdat ik en zus de serie op tv nog niet kenden. Als er ergens te verwonderen valt, dan daar, over hoe de mensen met elkaar omsprongen en de zo vreemde taal die sommige spraken. Er waren er ook nogal wat die struikelden over hun chakra’s als verlangens niet helemaal liepen zoals gewenst. Niets zo moeilijk als je binnen de kaders van zo’n programma in een competitieve sfeer belandt, ook al beweren sommige bij hoog of bij laag daar geen last van te hebben. Maar wat is het dan heerlijk om hun lichaamstaal zo goed te kunnen observeren, want die sprak boekdelen.

Inmiddels is eekhoorn aangekomen en jaagt elke vogel in zijn omgeving uit het territorium. Het is tijd voor een stevig ontbijt heeft de kleine rakker besloten. Hij klimt in het kleine boompje en springt dan sierlijk naar de houder met de diverse lekkernijen. Vetbollen en een pinda-netje. Als merel in de buurt komt, rent hij er achteraan en merel zit zo snel mogelijk verderop. Koolmezen blijven in de buurt op de takken. Lijster kiest eieren voor haar geld en probeert iets uit de pindakaaspot verderop te bemachtigen. Zodra eekhoorn zijn hielen heeft gelicht is het opnieuw een vogelparadijs.