Even bijkomen

En zo zaten we dan ineens met een aantal exen bij elkaar op een feestje van jarige kleinzoon. Ooit was ik de ex van lief, de ex van de ex van lief was er en ook de ex van lief en lief als ex van zijn ex en voormalig ex van mij. In het begin nog wat onwennig maar allemaal inmiddels wijzer en ouder en dus was er een normaal gesprek mogelijk, zelfs hier en daar een ophalen aan herinneringen, zoals dat vroeger ging bij een begrafenissen of een verjaarsfeest in de kring.

Gelukkig was er de afleiding van spelende kinderen, die met de loopings en de trampoline zich kostelijk vermaakten. Het lieve kleine donkere koppie werd vier. Omdat een grote groep vriendinnen van moeder ook waren gekomen om het feest mee te vieren, kreeg alles een aura van Braziliaanse schwung en zoetgevooisde klanken. De tafel met ballonnen en de taart en de chocolaatjes, uitdeeltassen voor de meegekomen kinderen stond klaar om straks in een uitgebreide sessie het lang-zal-hij-leven in twee talen te zingen voordat er kaarsjes mochten worden uitgeblazen. Daarna kwamen er foto’s met alle gasten een voor een of per stel.

Tussendoor vertelde de moeder dat ze alles zelf had gemaakt en wat een respect heb ik daarvoor. Met aandacht en heel veel liefde had ze dit feest voor haar zoon voorbereid. Je proefde het trotse moederhart in haar creaties en het zag er prachtig en feestelijk uit. Op tafel lagen de cadeaus. Zijn wereld van dit nieuwe kleintje in mijn leven bestond voornamelijk uit autootjes, maar gelukkig er lagen ook twee boekjes tussen. Goed om te horen dat er elke avond een verhaaltje werd voorgelezen. Wat in het vat zit, verzuurt niet. Over een volgend cadeau hoefde ik niet meer na te denken. Nu waren het die autootjes geworden en een trackingbaan. Hij had er inmiddels zoveel dat hij de hele huiskamer en de tuin er mee vol zou kunnen leggen. Ondanks de hoeveelheid mist hij er onmiddellijk een als die ergens anders is beland, vertelde vader trots.

Het deed me een beetje denken aan de Iraanse feesten van voorheen. De vrouwen hadden hun mooiste jurken aan en waren op en top en zwaar opgemaakt. De kinderen zagen er stuk voor stuk uit om door een ringetje te halen. ‘s Lands wijs, ‘s lands eer. Dat gold zeker ook voor de overvloed aan drank en hapjes. Het mocht de gasten aan niets ontbreken.

Terwijl lief zijn ex aanhoorde die alle kwalen besprak van de ouderdom en alle wederzijdse kennissen met hun gebreken had ik een animerend gesprek met lief zijn dochter, die samen met haar lieve werktuigbouwkundige naar Bali zou vertrekken. 19 uur vliegen was wel een dingetje, maar na al dat leed had je ook wat. Het bleek dat ze een prachtige zangstem had. Ze had tijden op het Kathedrale koor gezeten, vertelde haar vader, de ex van de ex, en daarna tien jaar in een band gezongen. Dochterlief kwam er zelf ook bij. Pa liet een demo horen en inderdaad. Ze zong de sterren van de hemel. Dat band-leven schept alleen al een band natuurlijk.

Aan het eind kwam er een tante binnen met haar echtgenoot die een huis hadden in Hongarije, twee uur rijden bij ons vandaan. Ze waren er door omstandigheden al vier jaar niet meer geweest. Het scheen een prachtig huis te zijn midden op de poesta. Door mijn enthousiasme over de reis en het land zag ik in haar ogen weer wat hoop gloren. Een van haar drempels om te gaan was het ouder worden waar het de lange rit betrof. Mijn stelregel; ‘Zolang het kan, is alles mogelijk’ werd schuchter omarmd. Dat het in haar hoofd perspectieven opende kon ik wel zien.

We namen hartelijk afscheid en vertrokken voor de laatste dag met de zwarte bolide naar huis waar het aangenaam rustig was na al die indrukken en nieuwe mensen erbij. Even bijkomen.