Iets om aan vast te houden

Vandaag zouden we onze lieve schone dochter naar een kliniek in Amersfoort brengen. Bij de aanrijding met haar scooter een paar maanden geleden heeft ze knie-en-schouderletsel opgelopen. Voor de knie is er de fysiotherapeut en voor de schouder een orthopeed. De echo had een behoorlijk letsel aangetoond. Vandaag zou ze de uitslag van de MRI krijgen.

Om acht uur uit de veren. Dat was sinds lang niet meer nodig geweest. Nog steeds heeft de morgenstond goud in de mond. Hier dan, een schitterende zonsopgang, precies lang genoeg om met verve op te staan.

Te vroeg reden we Utrecht binnen, dat met haar wegwerkzaamheden aan de westkant inmiddels is gaan lijken op een grote bouwput. Alle straten naar het huis van de globetrotters zijn aan de kant van de Carthesiusweg afgesloten. Met een flinke omweg langs het kanaal stonden we eindelijk voor het huis.

De grote bak zoefde daarna met het grootste gemak naar de kliniek, waar we eveneens te vroeg arriveerden. Na het lange wachten stond ze binnen tien minuten buiten. Zichtbaar aangeslagen. Op de MRI was niets te zien geweest. Dat betekende voort met de pijn en als remedie fysiotherapie. Een domper, omdat ze arm en schouder nauwelijks kon bewegen en gehoopt had dat met een bepaalde ingreep de pijn zou kunnen verdwijnen of op z’n minst verminderen zou. Ze haalde een gegeven aan dat ik herkende. Daar hoort het volgende verhaal bij.

Zo ongeveer 20 jaar geleden werd ik onwel. Ik lag op bed, had dus alle tijd om te lokaliseren welke symptomen er waren, terwijl ik ondertussen er heilig van overtuigd was dat het tijd was geworden om te hemelen. Tijdens een bezoek aan de huisarts, een vervanger, constateerde deze hyperventilatie. Als een keurmerk kwam het in mijn dossier terecht. En steeds, bij alle benauwde momenten, werd het keurmerk stiekem als oorzaak aangemerkt. Dat het achteraf de COPD bleek te zijn, was het paard achter de wagen spannen. Er kon niets meer aan de vele voorgaande zoekende jaren veranderd worden.

Schoondochter had lang geleden ook eens een ‘keurmerk’ opgeprikt gekregen met een zelfde negatieve lading als het ogenschijnlijke gehieper van mij. In veel gevallen is die toebedeelde rol te groot en dekt de vlag de lading niet. Typisch een gevalletje van vooronderstelling. Wat je wilt zien. is er ook. Met het wrange schuren om het niet verder zoeken, geldt naast het verdriet ervan, ook de onmacht, de boosheid en de twijfel. Fijn dat er een heel begripvolle fysiotherapeute is.

Zo, het was me het ochtendje wel. Emoties maken moe en vragen om bezinning en afleiding. We moesten een cadeautje kopen voor de kleinzoon van lief, die vier wordt. Natuurlijk heeft hij alles al, maar hij is in de fase van de Hot Wheels. In de winkel met een schreeuwerige hoeveelheid speelgoed vinden we een trackingbox en een serietje van vijf van die kleine snelle rakkers. Vermoedelijk heeft hij zo een pakhuis vol met autootjes. Morgen dus weer bijtijds op. Ze wonen net over de grens in België, een dikke 96 km weg. Goed te doen met deze zoevende vierwieler.

Over wielen gesproken. Het jongetje met het rode petje en lange vlaggetje aan zijn bagagedrager, dat de wijde wereld introk bij Amelisweerd een paar dagen geleden, heb ik eerst met de rechterhand en daarna met de linkerhand getekend. Boeiend om te zien hoe het jongetje van links zoveel vrijer de wereld in fietst met veel beweging en swung. Links schrijven was wat minder simpel. Heerlijk zulke kleine oefeningetjes tussendoor.

Ziezo de zon schijnt weer, na een stevige bui, en de wereld ziet er opgewekt en vriendelijker uit en na de koude ochtend, letterlijk en figuurlijk, komt alles op temperatuur. Zoals onze lieve optimistische moeder altijd zei: ‘Na regen komt zonneschijn’. Iets om aan vast te houden.

.