De spijker op de kop

Typisch een gevalletje van leeshonger, ondanks Zebedeus de Beer van Koos Meinderts. Dus snufte ik de boekenrijen af naar een titel die me zou uitnodigen het boek ter hand te nemen en ik stuitte op de biografie van Vasalis aan de hand van Maaike Meijer, een heerlijke dikke pil van 898 bladzijden in dundruk, de voetnoten niet meegerekend. Daarnaast nam ik en passant ook de Victoriaanse taal van bloemen mee naar mijn geliefde schrijfplek, het grote bed, waar lief en ik allebei de ochtenden samen zo gaarne slijten in een kalme bubbel van literatuur, schrijfsels en gepuzzel. Dat ik op zoek ging, kwam door het boek ‘Geld, geloof en goede vrienden’ van Laura van Hasselt, dat we in de bioclub zouden lezen, maar wat al sinds half juni niet geleverd kon worden. Die bestelling heb ik per telefoon geannuleerd en ergens anders wederom geplaatst.

In die tussentijd van ‘ledigheid’ is er dus nu de verlossende Vasalis, waar ik al diverse keren aan ben begonnen, maar altijd weer de draad ben kwijtgeraakt door andere beslommeringen. Zo werkt dat nu eenmaal. In het hoofdstuk Psychiatrie speur ik naarstig naar haar vriendschap met Piet Kuipers, de psychiater van de vorige biografie, maar vindt hem niet temidden van alle andere bekende namen. Wel is er een koddig verhaal over een van haar honden, die sinds hij een hap had genomen uit ‘A la recherche du Temps Perdu’ van Proust ‘de geleerde hond’ werd genoemd.

De wilde haren van lief liggen sinds gisteren op een hoopje bij de kapper. Hij kwam met een fris koppie naar buiten, niet te lang en niet te kort, precies goed eigenlijk. Eindelijk een vrouw, die begreep hoe hij het wilde hebben en ook gekeken had naar de vorm van het hoofd. Belangrijke aanvulling is dat.

Zoonlief met zijn gezin is aangekomen op de bestemming vlakbij Kopenhagen en hebben een echt Scandinavisch huis gehuurd. Heerlijke plek lijkt me, want vlak bij het bos en vlak bij het centrum. De Globetrotters zitten in Praag en dochterlief en haar franse jongens surfen ergens aan het Lac de Leon in Les Landes.

Vandaag is het de beurt aan de tuin. Waarschijnlijk weer maaien en de laatste twee bedden ontgrassen. Hier en daar moet er nog iets gesnoeid worden. Dan zijn we aardig bij. Als de accu’s het redden doe ik de grasmat van dochterlief er ook bij, anders gaan we nog een keertje terug van de week.

Broerlief laat een foto zien van de leegte die de sloop van de rij woningen van zijn geboortehuis heeft achtergelaten. Daar zijn mijn vader en moeder gestart. Het was aan de Laan van Chartroise. De oude buurt tegen de vlakte zien gaan roept wel het sentiment en de nostalgie wakker. Het langst woonden ze in de Amandelstraat, waar de vijf jongsten, waaronder ik, geboren zijn. Dat blijft voorlopig nog even bestaan, geloof ik.

Vernieuwing en vooruitgang is uiteindelijk een goede zaak. Het waren kleine huizen die economischer beter gebouwd kunnen worden, zodat meer mensen woonruimte hebben, maar toch. Waar ligt de grens van het in ere houden van wat bijzonder was voor de oude bewoners en waar moet het wijken voor nieuwbouw. Straks kent de oude buurt een nieuw aangezicht. Dan wordt het speuren naar de voetstappen van onze jeugd, die er eigenlijk nog liggen. Alles is aan verandering onderhevig en vaak is er ontwikkeling en vooruitgang in te zien. Voor de schoonheid en de memorabilia die daarbij verdwijnen, zijn er de beelden in het hoofd. De Duitsers zeggen bij dergelijke gelegenheden: ‘Das war einmal’. Nostalgie, heimwee en verlangen samengebald in één zin. De spijker op de kop.