Een om in te lijsten

We hebben Truus tijdelijk omgeruild voor de stoere bak van zoonlief. Een hybride met de nieuwste technische snufjes. Truus heeft er al veel van, maar deze sloeg alles. Eerst maar een filmpje op Youtube bekeken om te zien waar alles zat en daarna het dashbord aan een nauwgezet onderzoek onderwerpen. De proefrit ging naar Amelisweerd, omdat er in het landhuis Oud Amelisweerd een tentoonstelling was van Hannah Bart. Dat het meer dan een goede keuze was, bleek uit de aangename uren die we er konden verpozen. Niet alleen de tentoonstelling was erg boeiend, maar ik wilde lief de pluktuin laten zien en in het bos erachter wandelden we op ons tempo kalm naar een bank, ergens middenin, tussen de zo vertrouwde en oude bomen, zonder al te veel mensen tegen te komen in dit gedeelte van het landgoed.

De auto zoefde over de weg zonder geluid en we vonden het een verwenexemplaar, maar waren ook een beetje beschaamd om de enorme ruimte die hij innam.

De tentoonstelling vonden we heel boeiend. Ik kende de kunstenaar niet en een film maakte duidelijk hoe ze aan het werk ging. Wat ons opviel was dat de doeken indringende figuren toonden die bijna allemaal een zweem van gelijkenis met de maakster hadden. Boeiend om te zien. Ze gaat uit van een moment, iets wat in een oogwenk voorbij gaat. Ze probeert dat kostbare ogenblik vorm te geven door te voelen, de ervaring vast te leggen op geheel eigen wijze. Ze werkt zeer gelaagd en schuurt en schaaft net zo lang tot de structuur een zacht welhaast fluwelige ondergrond krijgt en dan schildert of tekent ze haar mysterieuze figuren op het doek, mensen in allerlei toonaarden met ouderwetse kleding aan, maar ook geheimzinnige bospartijen, donkere en diepe wateren tussen het struikgewas, de hoge bomen. De doeken zijn sfeervol opgehangen in die entourage van het huis, dat tot in alle hoeken de sfeer van haar verleden met zich meedraagt. De muren lenen zich uitstekend voor het kleurgebruik van de kunstenaar. Genieten pur sang en zeer de moeite waard.

Vanuit een van de stijlvolle hoge ramen zag ik een klein jongetje met een rood petje op een groene driewieler parmantig en helemaal alleen, zo leek het, de wijde wereld in fietsen, terwijl het oranje vlaggetje aan de bagagedrager parmantig achter hem aanzweefde. Altijd te herkennen op grote afstand. Ook zo’n moment, waarbij het beeld met een groter gedachtegoed samenvalt en iets magisch krijgt.

Hetzelfde overviel me op het nostalgische ijzeren bankje, waar tussen het groen de zon ineens spikkels op de weg toverde en een tak van de bomenrij oplichtte door er vol op te schijnen. Vloeiende momenten noem ik ze, die nauwelijks te pakken zijn. Knap als je daarvan toch de essentie weet vast te leggen.

De tuinderij was dicht, maar er voor konden we even uitrusten en genieten van de stilte en de oude attributen die in een overdekte ruimte stilletjes de wacht hielden. Een bos vers geplukte bloemen, een biezen mand, een papieren zak die onderuitgegleden op de tafel wat stronken broccoli bevatte.

Inmiddels was het wat later op de middag geworden en de dikke rijen bezoekers van de Veldkeuken waren drastisch geslonken. We konden zelfs zomaar een tafeltje uitkiezen. Temidden van kleine vink en koolmees, die hun angst voor de mensheid overwonnen hadden en hun kostje aan kruimels bij elkaar scharrelden onder de tafels, dronken we nog wat en waren het er over eens dat het al met al een waardevolle dag was geweest. Een om in te lijsten.