Oorspronkelijk en even bijzonder

Naar Bussum voor het binnenslepen van een cadeau aan mezelf. De wateroplosbare verf, een doos met tien 40 ml-tubes. Daarnaast nam ik er een extra grote tube titaan-wit bij. Toen ik het later nader inspecteerde, bleek dat de omber ontbrak. Dat wordt nog een rondje Swaak hier in Utrecht. Dat Utrecht net zo goed te doen was, zelfs met de parkeerperikelen, hadden we besloten nadat we in een onooglijke parkeergarage in dit stadje ten lange leste de auto kwijt konden, waarbij een grote hummer zich tussen mijn Truus en een andere auto wrikte, de bestuurder uitstapte en wegbeende en ik via de passagiersdeur alleen nog maar de auto uitkon. Tikkie op zichzelf gericht, deze meneer. Voor de prijs kan je beter wel naar Bussum want we waren voor een half uur slechts 20 eurocent kwijt. Dat is in Utrecht wel anders.

De wind is venijnig rond het huis aan het blazen en zingt haar eigen klagelijke lied, maar de zon schijnt uitbundig. De gierzwaluwen laten zich niet zien.

Op de terugweg gingen we bij kasteel Groeneveld aan en arriveerden net in een grote plensbui. Even wachten tot het meeste gevallen was en daarna snel, onder de bomen door, naar het Koetshuis, waar we binnen een gemoedelijk plekje vonden. De vriendelijke jongen achter de kassa kwam bij ons tafeltje het concept van de zelfbediening uitleggen. We besloten onszelf te trakteren op de oesterzwam-bitterballen. Lief nam er een Leckere bij, een wit bier van de Utrechtse brouwer die net in het nieuws was omdat hij failliet was en mensen naarstig zochten naar een mogelijkheid om dat noodlot af te wenden. Ik hield het bij mijn sauvignon. De jongen kwam nog speciaal vragen of de bitterballen hadden gesmaakt. Wat een cadeau is een dergelijke attentie toch.

Daarna gingen we nog even de tuin in. Het beeld aan de vijver was van Hans Bayens. Een vrouw die steunend op haar benen voorovergebogen de vijver in tuurde. Altijd even checken waar zo’n beeld de hele dag naar staat te kijken. Een koddig gezicht bleek op de foto, die lief had genomen. Er zwom een eend met drie pulletjes tussen de plompenbladen en haar gele bloemen. Broers en zussen gakten zich ondertussen naarstig een weg naar het midden van de vijver. Aan de zijkant liep een kabouterpad. Op een stronk stond een gouden kabouter daarna kon het speurwerk beginnen. Een kleine wandeling door het bijbehorende bos van zo’n 2,5 kilometer met grote en kleine vrolijke kaboutertjes, laag en hoog, al naar gelang de leeftijd en de lengte van de kinderen. Het riep onmiddellijk het kind in ons wakker. We verzonnen er zelf nog wat leegstaande woningen voor deze kleine aardbewoners bij in de mooie stronken en gekliefde bomen die her en der er tussen stonden of lagen. Er was plek genoeg.

Overal zaten mensen buiten op de terrassen, die binnen de kasteelpoort aanwezig waren, zowel voor als achter het koetshuis bij het bos en de vijver. Onthouden voor de volgende keer, want dat wist ik niet meer. Ook voor de kinderen was er een kleine zandbak en wat speelgoed. Op de wandelpaden zelf heerste er een serene stilte.

Helaas bleek de expositie ‘Botanical Tales’ gesloten te zijn. Maar voor iedereen die er oog voor heeft: In het bos bij de vijver vind je de mooiste kunstwerken van moeder natuur zelf. Oorspronkelijk en even bijzonder.