Dierbare herinneringen

Het belooft een mooie dag te worden met de gierzwaluwen hoog in de lucht. Gisteren kabbelde de dag voort. Truusje gestofzuigd en gewassen, Lief heeft een afspraak bij de kapper staan, planten bij dochterlief water gegeven, boodschappen gedaan, gekookt en dan is zo’n dag alweer om. Onze schone dochter heeft een recept opgestuurd van haar eigen sausje, naar aanleiding van mijn blog van gisteren. Het uitwisselen is de leuke kant van social media.

De jongste zoon heeft sinds twee nachten een soort slurf aangemeten gekregen in verband met zijn slaapstoornis. Het is een zuurstoftankje, dat hem blijft voorzien van zuurstof en er voor zal zorgen dat de apneus verminderen. Als je per uur heel vaak wakker wordt door zuurstof tekort ben je in de ochtend al zwaar vermoeid. We gaan voor hem duimen. Het lijkt me niet makkelijk slapen met zo’n gevaarte op je hoofd, maar als het helpt is dat overkomelijk.

Vandaag gaan we waarschijnlijk nieuwe verf halen. Ik wil veel meer tubes van de wateroplosbare olieverf en ik zag dat er naast het geijkte merk, ook andere merken met hetzelfde aanbod volgen, wat alleen maar beter is voor de prijs. Het kriebelt alweer een tijdje en hier kan ik best uit de voeten in de Bernagie, het atelier op de tuin. De laatste dagen verlang ik soms erg naar ons paradijs in Verweggistan. Ik wil weten of de Oost Indische kers al in bloei staat en de andere bloemen hebben doorgezet. Ik wil de vele vogels weer horen en door de tuin wandelen in de serene rust. Ik wil schilderen in de Datsja en de nachtegaal horen zingen. Misschien komt het ook omdat ik via een online cursus probeer het Hongaars machtig te worden. Dat valt nog niet mee, maar omdat ik al aan de klanken gewend ben, klinkt het me nu veel vertrouwder in de oren. Eigenlijk is het een grappige taal, heel anders dan onze Europese talen. Van oorsprong is het een Fins-Oegrische taal en daarom wijkt het af van wat we gewend zijn.

Ik droomde vannacht dat ik een lange fietstocht aan het maken was. Ik zat ergens in Belgie en wilde naar Nederland. Iemand hielp me toen ik gestrand was en niet meer wist hoe verder te fietsen. ‘Even doorfietsen. Rij met me mee, dan komen we in Hasselt. Morgen begint de carnaval. Dan kan je het gelijk meevieren’ bood hij aan. Daar moest ik echt niet aan denken. De fiets werd steeds moeilijker te sjouwen en ik had geen zuurstof meer. (Waarom liep ik naast de fiets?)Het was in ieder geval beslist geen elektrische fiets. Achterop hing mijn zware zwarte weekendtas met nog een tas er bovenop, scheef, zoals tassen hangen onder een snelbinder. Steeds weer verbaas ik me over het gedetailleerde van dergelijke beelden. Tot in de kleinste finesses zie ik het nu nog voor me. De geest slaat veel details op zonder dat je het in de gaten hebt.

Misschien komt het door de zussenweek die we in Limburg gaan houden. Steevast huren we fietsen voor een week en trekken er dan op uit. Het is altijd weer een belevenis. Misschien maakte ik me onbewust zorgen over het heuvelachtige landschap, al hanteer ik liever het principe: ’Wie dan leeft, die dan zorgt’, Lief gaat in die week een paar dagen naar zijn broer. Dat is een fijn idee, want hij heeft er ook zin in. Het is aan zee, dus beide mannen kunnen bomen op de terrassen terwijl de zee haar eigen verhaal vertelt.

Het duurt nog twee weken, maar dan kunnen we los. Zin in. Nieuwe inspiratie en nieuwe ervaringen opdoen om daarna te kunnen teren op dierbare herinneringen.