Lanterfanten en geslenter

Soms verlang ik terug naar de tijd waarin ik in tachtig dagen om de wereld kookte. Ik zocht vegetarische recepten op door blind op de wereldkaart te prikken om met het land onder mijn vinger culinair aan de slag te gaan. Ook de kunstenaars van het land zocht ik op en tekende of schilderde iedere dag een werk van de betreffende artiest na. Soms een beeldhouwer, dan weer een schilder, een graffiti-artiest of anderszins. Foto van de heerlijkheden op het bord erbij met het hele recept. Tachtig dagen vol gehouden en ziedaar mijn reis. Overheerlijke maaltijden en een tekenboek vol kunst van over de hele wereld.

Gisteren was er weer zo’n moment waarop ik een recept uit probeerde van udon noedels met een zelfgemaakte woksaus en paksoi, spinazie, prei, gele wortel en kastanje-champignons. Super licht en snel klaar te maken. De saus was gemaakt van ketjap Manis, ketchup en voor de vervanging van de worchestersaus, waar ansjovis in is verwerkt nam ik ketjap, sambal en rijstazijn. Het was zeer succesvol. Daardoor en doordat mijn vrienden hun rondreis door Indonesie zo smakelijk hadden beschreven, heb ik nu het idee opgevat om de periode dat we hier zijn vooral die Vegetarische Aziatische keuken onder de loep te nemen. Een leuke uitdaging. In ieder geval zal ik vanaf nu de woksauzen zelf maken. Dat is goedkoper, maar belangrijk, veel lekkerder. Helaas mis ik dan mijn smaakpapillen wel. Zoet, zuur, zout en scherp proef ik wel, maar of al die smaken in balans zijn is de vraag. Eerst maar minder uit de losse hand werken en meer met de recepten, net zo lang tot het in mijn vingers zit.

Lief is bang dat ik me teveel op de hals haal, maar voor iemand die van koken houdt is het het werk niet en de lol des te groter. Hij is wel een dankbare afnemer en wat is nu leuker dan voor gezelschap te koken. Opnieuw twee vliegen in een klap.

Gisteren stonden trouwens mijn lieve zussen op de stoep. Ze hadden geen kattebelletje gegeven van te voren omdat ik anders het hele huis spic en span had gemaakt. Ze kennen hun pappenheimer. Met lede ogen zag ik de kruimels op de bank en de grond, het stof overal, maar ach. Door het werk in de tuin hadden we nog maar weinig tijd besteed aan het huis. Lief had gisteren wel de hele bovenverdieping gedaan maar was nog niet aan beneden toegekomen. Dat gaat vandaag gebeuren. Het was even gezellig om bij te praten en uit te wisselen. Ze zagen er goed uit alle twee. Fijn om ze even te knuffelen.

In de middag brachten we lieve schone dochter naar de fysio. Utrecht doorkruisen is tegenwoordig mijl op zeven. Het is een grote bouwput. Alsof er geen bouwvak aan zit te komen. Alle wegen zijn afgesloten omdat ze verbreed worden en ingangen naar straten toe zijn versperd. Terug dwars door de stad in de spits ging tien keer vlugger. Dan ben ik zo blij dat ik de weg op mijn duimpje ken.

Gisteren heb ik alle overtollige medicijnen bij elkaar gesprokkeld en in een zak gedaan om terug te brengen. Helaas weet ik dat ze allemaal nog steeds vernietigd worden. Jammer, want er zijn ongebruikte bij, die nog in de verpakking zitten. Ze zijn voor tijdelijk gebruik geweest of sloegen niet aan. Eigenlijk smijt je dan met geld over de balk. Zo zonde. Er is een actie om de apothekers te bewegen om ongebruikte medicijnen in hun verpakking weer te hergebruiken. Helaas is het nog niet zo ver. Ik hoop vurig dat het ooit zo ver komt.

Vandaag gaat Truusje door de wasstraat en zijn er een aantal kleine boodschappen. Plantjes water geven bij dochterlief, lief maakt een afspraak voor de kapper, een nieuwe wokpan kopen, en nog meer van die kleinigheden. Een dag van lanterfanten en geslenter.