Moe, voldaan en een tikkie gehavend

Vandaag is het 38 jaar geleden dat ik in de vroege ochtend met drie gedichtenbundeltjes van Vasalis en een fles wijn voor de dokter op de stoep stond van het Antonius. Manlief was de dochters naar zijn ouders aan het brengen. De weeën waren zo’n beetje in gang gezet en het werd tijd om de juiste stek op te zoeken. Vier uur later stonden we samen te kijken naar de uitbreiding in ons leven. Twee jongetjes, beide nog even in de couveuse. Een maand te vroeg geboren, klein maar fijn en , niet onbelangrijk, helemaal compleet. Wie had gedacht dat die kleine wurmen vandaag de dag twee trotse vaders en ondernemende mannen zouden zijn.

Dat het bijzonder was om een tweeling te krijgen, merkten we aan de niet aflatende visite-stroom die volgde. Mensen die ik nauwelijks kende, familie uit het grijze verleden, vrienden en kennissen en de naasten kwamen het heuglijke feit meevieren. Trots als een pauw, weet ik nog en stralend zeven dagen lang in het ziekenhuis. Wat een rust schonk het feit dat het er twee waren en wij als, met de twee oudste meiden, volleerde ouders, de rust hadden om ze kalm één voor één te helpen. Een hele goede reden om aan te leren dat iets niet op stel en sprong kon gebeuren maar dat je soms op je beurt moest wachten.

Wat is van toen naar nu de tijd onderhevig geweest aan veel veranderingen, niet alleen binnen ons kleine leven, maar ook landelijk en mondiaal. Vandaag vieren we die heugelijke dag met een taartje, terwijl een aantal gezinnen op vakantie is. Zussen ontbreken op het feestje omdat de globetrotters in Tsjechië zitten en de oudste en haar man en de kinderen bij de schoonfamilie in La Douce France aan het logeren zijn. In gedachten zijn ze er natuurlijk wel bij, net als hun lieve vader in warme herinnering..

Gisteren hadden we de tuin nog steeds in het vizier. Even doorpakken dan konden we de rest van de zomer genieten van de aanblik.. In drie bedden trok ik voor het grootste gedeelte de grassen en de dagkoekoeksbloemen eruit. Die bloeien werkelijk overal en ontnemen andere parels de ruimte. Ook het leverkruid en de brandnetels werden in het achterste bed grondig verwijderd. De haag die tussen de ouwe en de onze staat moest nodig worden gesnoeid en lief voerde alle zakken met kortgeknipte takjes af naar de auto. Opgeruimd staat netjes en sinds we geen vuur meer mogen en willen ontsteken, is dat de beste aanpak. Zo houden we het nog enigszins in de hand. Wilg in het midden kreeg een keurige kappersbeurt. Nu is er stam zichtbaar en is er een doorkijk gecreëerd met nieuw zicht zoals lief ook had gedaan achterin, nu daar de wilgen waren opgeschoren en het leverkruid en de brandnetels verwijderd. De compost-berg werd allengs groter

Ergens tijdens de laatste handelingen schoot het ineens in mijn rug. Ik voelde het gaan. Een verkeerde beweging, een draai of iets dergelijks. Teken aan de wand om het kalmpjes aan te doen. Nog even zitten om na te genieten van het resultaat en dan op huis aan, maar niet zonder de mooie witte moederkloek en haar twee pulletjes in de sloot te spotten en hoe het mooie licht in het water weerspiegeld werd. Dat namen we mee. Moe, voldaan en een tikkie gehavend.