De liefde voor dat alles

Langzaam maar zeker voegt de tuin zich weer naar onze zinnen voor zover het in de mogelijkheden ligt. Dat betekent ook veel snoeien en waar moet je dan met wat daar van afkomt naar toe. Het wilgenhout ontdoen we van de zijtakken zodat we mooie staketsels overhouden. Daarmee vlecht ik een hek om de composthoop uit het zicht te houden. Drie staken in de grond en aan de slag. Het oogt goed. Roodborst komt even aanwippen om te kijken. Even later zie ik haar weer bij de oude rotan stoelen achterin.

Het gras is gemaaid op de laagste stand. Nu zie je pas weer vormen en oogt het ruimer. Veel bloemen zijn ‘ondergesneeuwd’ door de snelle groeiers. De perken komen vandaag aan de beurt. Het tempo ligt laag, want werken in deze hitte is vermoeiend. Kalmpjes aan en steeds maar uitrusten. Water bij de hand om de dorst te lessen. Lief en ik zijn goed op elkaar ingesteld. Wat ik niet kan door lucht tekort, neemt hij over. Zo fijn om te weten.

Lief ontdekt een druif achter bij de regenton. Vaag weet ik ineens weer, dat ik lang geleden daar een druif had neergezet, maar dat die volledig verdwenen was in de jaren daarna. Dacht ik. Niet dus, vasthoudend en sterk heeft ze haar ranken over het hek heen geslagen dat de tuinen scheidt van de achterbuuf en die van ons. Opnieuw zijn we verwonderd over de kracht van de natuur. Steeds meer wordt de samenhang der dingen duidelijk. Ruimte scheppen geeft groei.

De zijtakken van de wilg knippen we samen klein en stoppen het in een grote zak om mee te nemen. De tuin is te klein om alles een plek hier te geven. Een versnipperaar hebben we niet. Dan maar naar de groenbak van de gemeente voor een volgend leven.

Thuis op het balkon heeft lief in de ochtend de grote sierprunus van de buren beneden ons ook kort gezaagd. De lange takken kwamen ver boven de balustrade uit en bij het stormachtige weer van de laatste dagen zwiepen ze dan woest heen en weer. Het maakt het binnen donker en geeft vooral veel onrust. Lief heeft van dat laatste minder last. Maar bij mij werkt het onmiddellijk op het gemoed. Juist ook omdat de weg de nodige geluiden met zich mee brengt. In de lente is het een aanwinst met haar witte bloesempracht maar nu is het beter om in te korten.

In de app stuurde zoonlief een interview van hem met een verslaggever van de krant over zijn voetbalcarrière in de topklasse, waar hij voorgoed een punt achter heeft gezet. Volgend jaar vormt hij met vrienden een team en gaan ze om de lol voetballen. Zo komt er langzaam maar zeker een eind aan de tochtjes op zaterdag naar de voetbalvelden. Sinds hun vader is overleden heb ik altijd alleen langs de lijn gestaan. Als je niets van het spelletje wil missen, kijk je alleen, is mijn opinie. Geen spreekkoren aanhoren of gepoch, maar de aandacht bij de jongens in het veld, het volgen van de bal, de spanning van de wedstrijd. En daarna direct naar huis. Geen kantinewerk voor mij, omdat de akoestiek vaak niet al te best is en ik met mijn gemis aan gehoor niemand kan verstaan in het geroezemoes. Ach ja, aan alles komt een eind, maar waar een deur dicht gaat, opent zich een nieuwe. De herinnering blijft en de liefde voor dat alles.