Van een onschatbare waarde

Storm in een glas water, dat bleek in deze streken qua weer de aangekondigde code oranje te zijn. Maar heel plaatselijk ging het goed los. Een en ander resulteerde in het bij elkaar harken van mijn lijst met kinderboeken voor het komende nieuwe nummer van ons blad. Lief zat achter de computer met zijn genealogie-lijnen. Samen ieder voor zich aan het werk schept een band.

Om vier uur werd het inktzwart en regende het even flink. In de verte klonk er gerommel. Het was zo’n echte zomerse onweersbui na een hete dag. Het deed me denken aan de vakantie-ontspanning van vroeger, waar we in de zomer een hele week naar toe gingen. Het was op de velden van het oude DOS-terrein Er stonden nog altijd bunkers als grauwe stenen wachters. De voetbalclub had er de kleedkamers van gemaakt en als er onweer dreigde in die week met al die kinderen op het open veld werden we haastig ondergebracht in de bunkers. Dicht op elkaar gepakt met huilende en angstige kinderen tijdens de rollende donder was niet zo bevorderlijk voor het kalm ondergaan van de bui op zich.

Met het naarstig speuren vond ik vier mooie nieuwe boektitels die allen de moeite waard leken, aangevuld met het spontaan toegestuurde boek over het ontstaan van het schaafijs. Half augustus moeten de recensies geschreven zijn. Het is te doen, helemaal omdat de komende dagen de drukte weer een beetje zal luwen nu iedereen op vakantie gaat.

De globetrotters zijn gisteren inmiddels in Tsjechië aangekomen. De afgelopen twee weken op de boerderij-camping in Slovenië waren uitstekend bevallen. Er was alleen al op de camping voldoende te doen. Een rustpunt op zich omdat je er niet op uit hoefde te trekken. Het wordt het laatste staartje van hun lange reis. Van de filosoof had ik de boeken mee teruggenomen die hij uitgelezen had. Daar waren vier delen van de waanzinnige boomhut bij. Twee delen had ik voor hem nieuw gekocht en in die week dat ze bij ons in Hongarije waren, werden ze direct verslonden, rode oortjes en een en al aandacht voor de plaatjes en de zinnen. Zijn neef die echt niet van lezen houdt, dyslectisch als hij is, vindt deze boeken heerlijk. In die zin vervullen ze een belangrijke functie. Het is een beetje te vergelijken met de stripboeken die wij vroeger verslonden. Een eigenschap waar volwassenen misprijzend over konden praatten op de vele familieverjaardagen van toen. Dat was toch geen lezen.

Tijdens het etentje met de boekenclub waren er onder ons, die steevast Kuifje-fan waren gebleven of Suske en Wiske nog altijd koesterden. Zo werkt dat met boeken en de bijbehorende nostalgie, een herinnering aan de onschuldige kindertijd en het verslinden van het nieuwste deel opgekruld in een stoel, zo warm en vertrouwd. Ze zijn achterhaald maar de beleving blijft als de allereerste kennismaking uit een andere tijd stamt.

Stef Bos verhaalt in Zin-magazine over een bezoekster van een van zijn shows die op haar mobiel bezig is, terwijl hij praat. Hij haalt zijn vader aan, die hem antwoord gaf op de vraag wat hij vond van deze tijd, refererend aan Stefs mobiel-gebruik. ‘We kijken elkaar te weinig in de ogen en daar verliezen we onszelf. Want je leert jezelf pas echt goed kennen door de ogen van een ander.’ Vroeger kreeg je nog al eens te horen, zeker bij een standje: ‘Kijk me aan als ik tegen je praat’. Beschaamd keek je dan op naar degene die de donderpreek gaf. Beschaamd ja, omdat het onbeleefd was de ander niet aan te kijken. Diezelfde bewustwording terug te halen zou niet gek zijn. Tijdens een voorstelling of in een gesprek met de ander, in ieder geval tijdens die zaken waar luisteren het grote goed zou moeten zijn. Aandacht delen met elkaar, elkaar horen. Het blijft van een onschatbare waarde.