Reuring genoeg

De volle maan van gisteren bezorgde me behoorlijk wat last en vannacht kon Klaas Vaak de weg naar onze kamer niet direct vinden. Hij besloot pas tegen tweeën hier en daar wat zand te strooien. Te weinig, want om vijf uur zat ik al weer rechtop. Of kwam het door de twee afleveringen van de Wallander-serie die we gisterenavond hadden gekeken. Het zou zo maar kunnen zijn.

Hoera, de globetrotters hebben weer een post geplaatst op polarsteps. Ze stonden in Slowakije en het verhaal en de foto’s vertonen bruisende bezigheden op deze vriendelijke Hollandse camping vol met dieren zoals een zeug die luid protesteerde en nog een vietnamees zwijntje, geitjes, paarden en pony’s, en de kippetjes plus al de levende have die gewoonlijk al te vinden is in het zwerk. Vlindertjes, de bijeneter en in de steengroeve een enorme grote pad en waar hele oude en fossiele haaientanden te vinden waren. Naar hartelust kon er kampvuur gemaakt worden omdat elke kampeerplaats een eigen plek daarvoor had, perfect om je eigen vegaburgers te bakken. Aangevuld met de radijzen en de sla uit de moestuin, waar naar hartelust geoogst mocht worden, zag het eruit als een delicatesse van moeder natuur zelf. Het nodigde uit tot een week bijtekenen. Nu zijn ze op weg naar Praag.

Gisteren was de musical en ik was ruim op tijd. Achteraf had lief ook mee gekund want de helft van de stoelen was niet bezet, kinderen van school zaten in het rechtse deel van de aula. In dergelijke ruimtes merk ik, door de omgevingsgeluiden, dat alles moeilijker te verstaan is. Maar kleinzoon speelde en danste de sterren van de hemel. Gevoel voor ritme, de choreografie, zijn tekst, het ging hem moeiteloos af. Ik was trots op hem. Voor een zevende jaars had hij een behoorlijke rol. Hij zocht met regelmaat oogcontact wat extra warm aanvoelde en soms een traantje opriep. Een mengeling van heimwee, trots en het strelende idee, dat hij aardig wat entertainment had geërfd. Dribbel zat met zijn kroon op helemaal jarig te zijn op de eerste rij en had me enthousiast begroet. Kleindochter, die een jaar ouder is zat twee rijen achter hem. Dat leverde zwaaiende handjes en heimelijke blikken op. Voor de jongsten duurde de musical best lang, ruim anderhalf uur met alle wisselingen en kleine foutjes. Even doorbijten voor het grut. Na de voorstelling zat zijn kroon om zijn nekkie.

Na de musical reed ik door naar de kringloop om te neuzen tussen de kleding, maar ik belandde ten slotte bij de boeken om met ‘Rinkeldekink’ van Martine Bijl, een biografie van Sting en het biografische boek ‘Van Indisch meisje tot Haagse dame’ van Yvonne Keuls weer huiswaarts te keren. Verbazingwekkend hoe weinig spulletjes me nog doen. Ooit was dat anders toen ik zelf in de kringloop werkte. Elk nieuw vrachtje dat binnenkwam was steevast een verrassing. Zat er nog wat bij wat wenselijk of gewild was? In het begin waren het niet die ongelooflijke hoeveelheden van een paar jaar later. Bergen kleding, spullen, meubels, apparaten werden steeds meer zwijgende getuigen van de mate aan overvloed van onze consumptiemaatschappij.

Ik ben wel heel blij met de drie boeken, al had ik vaag het idee dat ik ‘Rinkeldekink’ zelf ooit had aangeschaft. Altijd goed om dit aangrijpende relaas van een nare aandoening dan voorts cadeau te doen aan een ander bij een of andere gelegenheid. Straks passen we een paar uur op de kleine pork van drie maanden. Drie uurtjes met een gekolfde moedermelk en de nodige knuffeltjes achter de hand moet te doen zijn. Dribbel en kleindochter zijn op schoolreis met hun moeders. Rond drieën is het stel weer thuis. We hoeven niet bang te zijn om in de sleur te zakken. Er is reuring genoeg.