Om trots op te zijn

Vol verwachting klopt ons hart. Dat sloeg op Dribbel, die ongeduldig de deur had opengezwaaid en nu op de galerij stond te wachten. Een kreet van vreugde en knellende armen om de benen. Trots in een groen nieuw Puffinshirt. Het schilderij dat hij al gezien had en dat ontvangen was met ‘C’est moi’, een nuchtere kijk op het leven die kleine, wilde hij eerst zelf vasthouden maar wij ontfutselden het kwetsbare doek toch maar even gezien zijn enthousiasme over het jarig zijn en het op hand zijnde feestje.

Buiten een vriendje van de oudste was er nog niemand. Dus klonken er af en toe woeste kreten van beneden waar de slaapkamers waren, dat onwaarschijnlijke spel dat stoeien met vier opgewonden jongens heet.

We hadden daardoor wel de tijd om even rustig een kop thee te drinken. Taart kwam later als de visite zou opdraven. Dribbel moest nog een stief uurtje wachten, maar toen was het eindelijk zo ver. In een klap een kamer vol, omdat iedereen tegelijk aanbelde. Tijd voor de prachtige chocolade verjaardagstaart, kant en klaar versierd met kaarsjes en al. Het leven wordt op sommige fronten steeds makkelijker. Al was elke taart met één of vijf kaarsjes goed geweest. Zolang er gezongen en geblazen kon worden, kan het feest niet meer stuk. Dus schetterde een koor aan stemmen ‘Lang zal hij leven’, werd er gretig geblazen en vervolgens gesmuld. De cadeautjes waren al gretig opengegrist en met gejuich ontvangen. Wanneer krijg je nou zo’n mooi dino-waterpistool, of een Magic Coblo en al die andere glimmende speeltjes. Taart uitdelen, drinken erbij, jongetjes weer naar beneden, ouders keuvelend op de bank. Handig zo’n aparte kinderafdeling.

Dochterlief had goed haar best gedaan met het maken van twee quiches, geleerd van haar Franse schoonvader. Schoonzoon zorgde uitgebreid voor de inwendige mens en droeg chips en plateaus met hapjes rond, speelde voor kelner en grapte zich door de volle kamer heen. Elke nieuwe bel werd met gejuich ontvangen in de wetenschap dat er aandacht, knuffels en pakjes achter zouden schuilen, die vervolgens liefdevol in ontvangst werden genomen, al moest je dat laatste tussen het haastig gescheurde papier zoeken. Een goed verstaander heeft maar een half woord nodig. Dribbel was op en top jarig. Oma kon, tussen alle beroering door, op de bank achter de eettafel in alle rust een flesje geven aan de kleine pork van drie maanden. Hij stal de show met zijn wijze koppie, de mooie grijs/blauwe met een tikkeltje bruine kraalogen, het mummelende mondje klaar voor het grote gesprek. In alles een kind van zijn vader en zijn moeder.

Thuis lag er een mooie kaart in de bus. Verrassing van vriendinlief die ons, handgeschreven, mooie felicitatie-wensen voor de geboorte van het tiende kleinkind toebedeelde. De afbeelding een grote plantenoogst met Pluis slapend op een van de planken. Zo’n bedachtzaam gekozen lief kaartje met een hartjespostzegel. Wij houden ook van jullie lieverds.

Vandaag is er een generale repetitie van de musical van de Spring -in-het-veld. Omdat er bij de eigenlijke uitvoering maar twee bezoekers mogen, mag ik vandaag bij hoge uitzondering kijken samen met zijn oudste broer. Groep zeven vervult ook een aantal rollen. Hij zit al ruim een jaar op de theaterschool, dus dat zal wel loslopen. Ik was het bijna vergeten en we hadden al afspraken voor de tuin, maar dat gaat nu even niet, of misschien later. Dan wordt het waarschijnlijk pas donderdag. Het werk wacht ons toch wel en komt niet op een dag of wat aan.

De nieuwste kleine telg doet het goed. Ze lijkt in alles op haar oudste broer, de kleine krullebol vinden haar ouders. Als ze de mooie krullen erft van moeders kant en diens dikke haardos, dan heeft ze niets te klagen. Fijn als het leven zich zo uitrolt. Om trots op te zijn.