Een soepje met liefde

De vermoeidheid resulteerde in een dag pas op de plaats. ‘Man in het Wild’ van Jaco Benckhuijsen zorgde voor een kalme tijdpassering terwijl er in het hoofd voldoende gebeurde. Eindeloos genieten van de reis, die deze man heeft ondernomen. Ondernemingslust, eenzaamheid, natuurkrachten, oorverdovende stiltes, luisteren naar je diepste binnenste en antwoorden vinden. In het tweede deel is hij op Papoea-Nieuw-Guinea en vindt daar een totaal nieuwe wereld, die zo anders is dan wij ons kunnen voorstellen. Ontmoet er vooral tevreden en hele vriendelijke mensen met schamel bezit, die niet gehecht lijken te zijn aan het materiële en met een levensfilosofie die is gebaseerd op eenvoud. Het zet aan het denken.

Terwijl ik diep in het verhaal zat, had lief de stofzuiger gevonden en nam het hele huis onder handen, want daar was het nog niet van gekomen. Na een uitgebreid toilet maken was het tijd voor de volgende ontspanning, een vroege avondbioscoop ter plekke. Zo werd het toch een beetje geestelijke en lichamelijke koestering wat bij tijd en wijle broodnodig is. Iets in de trant van ‘jezelf kietelen’ zo nu en dan.

Drankje, hapje en de film ‘Gifted Hands’ op Netflix. Een verhaal gebaseerd op de werkelijkheid met als ondertitel ‘The Ben Carson Story’ uit 2009. Het ging over een jongen die op school gepest werd om zijn domheid. Zijn moeder deed er alles aan om hem in zichzelf te laten geloven en stimuleerde hem en zijn broer op alle fronten. Uiteindelijk werd hij een beroemd neurochirurg die op succesvolle wijze vijf keer een Siamese tweeling wist te scheiden. Een mooi en wat sentimenteel verhaal. Het juiste rustpunt in roerige tijden. Daarna nog de wonderlijke film ‘Paprika’, een Japanse psychologische thriller anime, met science fiction elementen uit 2006, die toch tot het einde bleef boeien. Dromen die tot leven komen en zich verweven met de werkelijkheid, dat was de strekking. Het werd een knusse avond.

Beneden ons hadden de buren een feest en af en toe kroop het geroezemoes langs de prunus omhoog, maar verder was hier in huis de stilte een perfecte omlijsting voor een dag van helemaal niets.

Over de app en op de social media stromen de foto’s binnen van onze lieve kleine meid en haar blije ouders en broers. Op dergelijke momenten lenen deze kanalen zich voor hartelijke wensen en felicitaties en zijn dan een uiterst plezierige aanvulling op deze heugelijke gebeurtenis. Vandaag is de kleine Dribbel jarig en is bijna ‘klein’ en zeker ‘dribbel’ af. Hij wordt alweer vijf. Zo vullen de dagen zich hier als vanouds. Verjaardagen, afspraken, laatste bijeenkomsten met de diverse clubs, ontmoetingen met vrienden voor ze op vakantie gaan.

Onze globetrotters stuurden een foto van een houtvuurtje waarboven een grote ketel hing met Dahl erin, die ze daarin kookten. Ooit zag ik die ketels in grote getale in gebruik in Koprivstitsa in Bulgarije, waar de mannen in hun ruige kostuums hun maaltijden aan het bereiden waren tijdens het grote jaarlijkse volksfestival.. Dat werd een soort vage wens, om ook eens zo te koken, vertelde ik lief. Die antwoordde laconiek dat hij zoiets ook in de schuur had staan. Nu weten we wel wat we een keer gaan proberen straks als we terug zijn. Koken op een zo natuurlijk mogelijke wijze, een snufje oer, een piezeltje avontuur, ergo, een soepje met liefde.