Een feestelijk nieuw begin

Een allerliefste film van de krullebol en de benjamin, die samen, hand in hand, door de lange gang van het ziekenhuis lopen op zoek naar de kamer van mama. Met het lied ‘You’ve got a friend in me’ van Randy Newman er onder. Dat lied paste als een handschoen erbij. Zo aandoenlijk wordt het dan.

Dat was in de ochtend. Wij gingen ‘s middags even langs bij onze lieve zwangere. De dag zou lang duren. De weeën moesten opgewekt worden met een pilletje en om de tijd te doden was afleiding al voldoende. De entree van dit ziekenhuis oogt een beetje deprimerend. Niet door de architectuur want daar ontbreekt niets aan, maar omdat er in de ontvangsthal beneden, dat aan de parkeergarage grenst, langs de kant een rij mensen op vervoer zit te wachten. Bijna allen waren boven een gemiddelde leeftijd en hadden iets aan oog of oor, getuige het verse verband. Daarbij keken ze sip of pijnlijk of verdrietig. Boven passeerde een vrouw, waarbij de tranen over de wangen rolden. Kennelijk een slecht bericht ontvangen. De temperatuur was drukkend binnen en dat verbaasde ons. In de enorme hal haalden we een blad voor toekomstige ouders, dan was er wat te lezen in de verloren uren.

Daarna op zoek naar de kamer op afdeling B. Daar was het heerlijk koel en aangenaam. Gedichten van Monique en Hans Verhagen op de muren met een lieve boodschap erin. De juiste sfeer. Overal liep of zat personeel. Bij de bewuste kamer hing een papier met daarop ‘niet storen’. De kamer was donker. Dan maar iets gaan drinken beneden en de mensenmassa observeren. Altijd een welkome bezigheid. Een wand had een vrolijk geschilderd en kleurrijk behang met twee hagelwitte zwanen, een zwemmend in een meer en de ander die op de kant met zijn vleugels stond te wapperen. Alle tafels waren bezet en we streken neer op twee vrolijk oranje fauteuiltjes in de hoek bij een houten tafeltje. Lief en fleurig.

Het grote wachten begon, want toen we weer boven kwamen hing het papier er nog altijd. In de familie app liet ik weten dat we er waren. Ze zou als ze wakker werd op haar telefoon kijken en het begrijpen. Eindelijk kwam ze op ons toegesneld. We zijn naar buiten getrokken en hebben op het terras in alle rust kunnen praten in een hele kalme en fijne sfeer. Dat is het voordeel van onverwacht aanwippen. Zoonlief was met de kinderen thuis en zou wachten tot ze op bed lagen al was zijn schoonmoeder er ook om op te passen. Daarna zou hij naar het ziekenhuis gaan. Om met z’n tweeën te wachten tot de weeën zouden beginnen was niet nodig, vond onze dappere dame. Er was licht gerommel en verder niets. Ze voelde zich opperbest, maar de verpleging had haar min of meer gedwongen te rusten. Er zou nog genoeg werk aan de winkel zijn.

Gerustgesteld namen we afscheid. Een vrolijke zuster kwam haar weer aan de cardiotocograaf leggen. Ze beschikte over humor en dolde wat met iedereen.. Handig omzeilden we de files door de oude Utrechtse weg te nemen. Een weg die in het verleden vaak was gereden op de brommer en met de oude Daf 33, omdat de opleiding in Amersfoort was.

Om tien uur die avond kwam er een belletje. De kleine meid was om half tien ‘s avonds geboren. We konden het nauwelijks geloven. Toen we om vijf uur weggingen was er nog helemaal niets aan de hand. Dat was snel gegaan. Nu is Benjamin benjamin-af. Lief heeft vanmiddag een afspraak met zijn oude vriend. Vandaag haal ik de kleine Dribbel en zijn broer van school, die worden rond vijven weer opgehaald en tegen zessen gaan wij over de oude weg er nogmaals heen. Wat een rijkdom om dit tiende kleinkind te mogen knuffelen. Kleindochter op reis had enthousiast uitgeroepen: ‘Dit is de leukste dag van de wereld’. Daar in Slowakije lagen de beschuiten met muisjes al op een bordje. Ze heeft gelijk, die kleine. Als er een nieuw wonder wordt geboren, kan de dag niet meer stuk. Een feestelijke nieuw begin.