Afwachten maar

Een echte omslag van het weer heeft vannacht pas plaats gevonden. Door de openstaande ramen waait een frisse wind en hier en daar vallen druppels op de ruiten. Het regent en vandaag hoeft er niet gegieterd te worden. Gisteren wandelden we bij de Oostvaarderplassen. De grond vertoonde er grote scheuren en barsten. Zo droog is het kennelijk hier de afgelopen periode geweest. Het idee om natuur te zoeken kwam van lief. De overgang naar het stadse leven en het gemis aan het land en het bos achter de hof was net iets te abrupt. Er moest even ruimte zijn, vrijheid, frisse lucht, de wind door je haren. We waren er alletwee al lang niet meer geweest. Lief niet vanaf de afgravingen toen Almere nog in de kinderschoenen stond en ik een aantal jaren geleden voor het laatst voor school. Toen stond er slechts in het midden van niemandsland een educatief centrum. Nu was er een restaurant in gevestigd. Boven bleek er een expositie te zijn,. Het restaurant zweefde voor een deel boven de plassen, waar eilanden met verscheidene ganzen te bewonderen waren en daar scheerden de zwaluwen af en aan vanuit hun nesten onder de overkapping, over het water heen vlak langs de ramen. Er was geen verrekijker nodig om ze te volgen.

De vrouw die ons van koffie met ouderwetse appeltaart voorzag ontpopte zich als een echte gastvrouw. Ze knoopte praatjes aan met iedereen en kwam tussendoor vragen of het allemaal naar onze zin was. We hadden een van de beste plekken, vonden we. Zicht op de uitgestrekte plassen en heel dicht bij de zwaluwen. Allengs werd het drukker en het werd tijd om aan de wandel te gaan. Anders dan in Hongarije was het hier vlakker dan vlak, met af en toe een bank om uit te rusten en met een uitzicht dat altijd de moeite waard was. De rietkragen, de plassen, de koolzaad die met losse hand over de velden leek gestrooid en de engelwortel, een berenklauw-lookalike, maar dan veel platter van scherm en kleiner. Zwaluwen, ganzen, eenden en zelfs een zilverreiger aan de overkant van het riet. Ergens hoog boven ons cirkelde een roofvogel, te ver weg om in te schatten wat het was. De waarschuwende roep van de buizerd ontbrak. Misschien was het een glimp van de zeearend die in het gebied huisde. Buiten wind en vogelgeluiden heerste er vooral de stilte en de wijdsheid van het landschap deed weldadig aan.

Er waren fietspaden en wandelpaden, en ons pad leidde regelrecht naar het Oostervaardersbos. Er was een wildrooster aangebracht om de Heckrunderen die er zouden lopen tegen te houden, want het bos grensde aan bewoond gebied. Helaas kwamen we ze niet tegen. De bomen strekten zich hoog en statig uit en onmiddellijk werd daar de stilte verbroken door het gekwinkeleer van diverse vogelsoorten. Een klein stukje Nagypeterd.

Alles bij elkaar hadden we bijna zes kilometer gewandeld. Vermoeid maar voldaan borrelden we gezellig na bij de zwaluwen en de gastvrouw, die ons als oude bekenden begroette en wilde weten waar we vandaan kwamen. Het borrelplankje bestond uit kleine lekkere hapjes, een courgette soep, een vingerhoed vol, en net zo’n glaasje gevuld met overheerlijke couscoussalade, noten en olijven. Terwijl we zo gemoedelijk bij elkaar zaten ontstond het plan even bij de hoogzwangere schoondochter langs te gaan en een bloemetje te brengen, een beetje zon in spannende dagen. Amersfoort lag half en half op de route, per slot van rekening. We troffen haar alleen en konden bijkletsen over bevallingen, inleiden en de nieuwe methodes van tegenwoordig. Toen zoonlief met de kinderen thuiskwam gingen we er, na de nodige knuffels, vandoor. Rust in de tent voor het gezin, die straks weer volop aan de komst van de kleine zullen moeten wennen. We zijn benieuwd naar hoe het een en ander verloopt. Afwachten maar.