De juiste balans

Zoonlief belt. ‘Vinden jullie het leuk als we tegen vijven langs komen. Ik maak pompoen-en-pindasoep’. Zo’n aanbod is van goud, zeker als je daarbij de lieve kleine man mag vertroetelen met een flesje. Dus eerst de boodschappen doen. Het is in Hongarije een stukje duurder geworden, maar hier in Nederland rijzen de prijzen de pan uit. Hoe pakken we onze uitgaven slim aan. Kijk en vergelijk is het streven. In een aantal apps zoeken we naar wat bekend staat als ‘ de goedkoopste supermarkt’. Die ligt hier in het grote stadscentrum waar je voor het parkeren moet betalen. We passen en meten en komen nog altijd op dertig euro uit. Hoe doen gezinnen dat tegenwoordig, vraag ik me af. Wij zijn maar met z’n tweeën, hebben een beperkte eetlust en snoepen niet tussendoor. Het blijft vooralsnog een raadsel.

‘Zullen we even naar het tuincentrum gaan’, opper ik en voor we het weten staan we midden tussen de verleidelijke hoeveelheid aan de mooiste bloemen en planten. Het balkon heeft een opfrisser nodig en de planten in de bakken aan de galerij ook. Franse geraniums doen mijn hart smelten. Overvallen door nostalgie besluiten we er twee te nemen en eveneens de witte stralende hydrangea macrophylla, omdat die zo hartveroverend mooi staat te pronken met haar vele bloemen. De ideale plant om de donkere hoeken op te fleuren. Er tegenover vinden we een paarse lupine en een grote pot met lobelia. Het zijn in de tuin mijn lievelingskleuren.

Lief sjouwt ze naar boven, ik de kleine tas met boodschappen en samen bekijken we het balkon. Voorzichtig merkt hij op dat er nogal wat verwaarloosd spul tussen zit. Ik kan niet anders dan het beamen. Het is al een tijdje een ondergeschoven kindje gebleven. Voortvarend gaan we te werk. Zes vuilniszakken vol oud zeer kwamen er vanaf. Heerlijk zoals het ruimte maakte voor het nieuwe spul. Gewapend met schepje en aarde werden potten leeg gemaakt en vervolgens weer gevuld, de nieuwe aanwas erin gezet en liefdevol toegesproken en een passende plek gezocht. Daarbij werd het balkon natuurlijk ook gelijk geveegd. Toen we bijna klaar waren en lief al een paar zakken had afgevoerd, stonden de oudste en de jongste zoon voor de deur. Ze kwamen de kast brengen, die de oudste wegdeed en die wij weer goed op de werkkamer konden gebruiken. Wat heerlijk. De twee spierballen hadden het zo naar boven getransporteerd. Hoofdschuddend, dat wel, omdat wij zo druk bezig waren en het niet kalmer aan deden. Maar als je het eenmaal op je heupen hebt, kun je er maar beter gevolg aangeven. Dan is al het werk met voortvarendheid en in een oogwenk gedaan.

Ze namen de resterende zakken mee op één na en wij puften even uit. Na gedane arbeid was het zoet rusten. Dochterlief kwam spontaan aanwaaien met twee van de drie zonen. Dribbel stortte zich onmiddellijk op de autootjes en de trommel met kleine dieren en onze lieve entertainer had nog een paar stoere verhalen in petto. Op de vragen die er tijdens het gesprek rezen, zocht hij terstond de antwoorden in zijn telefoontje. Dochterlief bracht hem naar Free Run en Dribbel bleef bij ons. Een paar minuten later al kwam de complete familie van zoonlief binnen gedruppeld met tassen vol etenswaar, baby-behoeften, knutselspullen voor kleindochter en heel veel dikke pakkerds voor ons. Binnen no time zat ik op de bank en kon een goed gesprek aanknopen met de kleine pork, terwijl zijn gekolfde flesje op temperatuur werd gebracht. Wat heerlijk om deze knapperd, die alweer drie maanden is, te kunnen knuffelen en vasthouden. Wat gaat het hard.

Er werd gekookt, gebakken en de tafel gedekt in een flink tempo. Dochterlief en Dribbel aten ook mee, een tafel vol. De kinderen kregen een vel papier en aquarelverf, Lief spoelde de vaat en de kleine en ik genoten van elkaars brabbeltjes en klanken. Heerlijke hectiek, afgewisseld met de broodnodige rust toen het huis weer stil viel. De juiste balans.