Zoals te doen gebruikelijk

We zitten op het bed en kijken naar het oude vertrouwde uitzicht over de kleine stadse metropool met haar flatgebouwen en groenpartijen, de uitgestrekte daken ervoor. Gisteren reden we rond zessen de stad binnen. Heerlijk om al dat vertrouwde weer te zien. Er was nog tijd voor een boodschap bij de buurtsuper en daarna konden we op huis aan. De routine, alle bagage in het halletje en lief die dat vervolgens naar boven sjouwt terwijl ik de auto op een mooi plekje zet en en wat licht spul meeneem, werkt als een tierelier. Eerst maar de schade opnemen aan droogte en de planten. Het viel reuze mee. In de gauwigheid zag ik wat verdorde salie, hier en daar wat uitgedroogde bloemetjes, en een enkele kamerplant vertoonde tekenen van een moeizame tijd, maar het merendeel zag er nog steeds florissant uit.

Eergisteren was het even zoeken naar onze Airbnb. Het bleek uiteindelijk een zolderkamer van een hotel te zijn midden in een Beiers dorpje. Daar moesten we een eindje de deelstaat voor in en eigenlijk was dat een mooie en nieuwe ervaring. Het was prachtig weer en dat hielp mee. Hoera, de keuken was open en er kon na de aankomst en een opfrisbeurt heerlijk gegeten worden. Er was een vega-keuze menu bij. Die luxe hebben we niet vaak gehad. Kennelijk was het een echt ons-kent-ons verhaal, want alle mensen die in de binnentuin hadden plaatsgenomen, konden goed met de eigenaar overweg en het leek wel een persoonlijke kennis van iedereen die overal en met iedereen een praatje aanknoopte. Veel Beierse klanken klonken op.

In die binnentuin was het fijn en niet te warm. Er waren wat muggen, maar daar draaiden we ons hand niet meer voor om. Het was al met al een warm welkom na de lange rit. We dachten in Hongarije een nieuwe weg te hebben uitgestippeld, maar volgden toch weer de lange route heel het land door richting Wenen. De ochtend had in het teken van weemoed en afscheid nemen gestaan. Nog een foto hier en een spijtige blik daar. Alle spullen inladen, die van de globetrotters en die van ons, omdat wij ruimte genoeg hadden en gemoedelijk rond achten ons weegs. Het weer werkte op alle fronten mee. Wat een bof. Alleen in Oostenrijk hingen er wat dreigende wolkenpartijen boven de bergen, wat een prachtig schouwspel in donkere grijstinten opleverde.

De tweede dag moesten we vanuit ons Beierse dorp een aantal B-wegen nemen tot aan Nürnberg en daar gingen we de A3 weer op. Al gauw hadden we besloten vaker naar andere wegen op zoek te gaan, want het was heel afwisselend en fijn rijden. Je maakte op die manier deel uit van het landschap zelf omdat je midden tussen de bossen door reed, langs de immens hoge dennen op hun bevallige stramme stammen, door de kleine sluimerende dorpen her en der en het dalen en stijgen over de glooiende heuvels.

De afstand begint vertrouwder te raken. In de nieuwe Truus is het goed te doen. Er is muziek en er is koelte. Het enige waar we beter rekening mee moeten houden zijn de losse euromunten voor de toiletten. Sommige automaten lusten onze de bankpassen soms niet en niet overal is een wisselautomaat.

Dochterlief heeft haar relaas over Budapest uitgebreid in haar reisverslag gezet. Zo fijn om op die manier hun reis te kunnen blijven volgen. Het relaas zorgt ervoor dat we binnenkort eens een hotelletje zullen huren om de stad te gaan bezoeken, want er is veel moois te zien. Dat de Donau er dwars doorheen loopt is een bijzonder aantrekkelijk idee.

Maar nu eerst de huishoudelijke zaken. Een wasje, wat stoffen en zuigen en alle planten een opfrisbeurt. Kleindochter wordt vermoedelijk deze week geboren en we zijn prachtig op tijd. Goed gelukt dus. Koffie op bed van lief en kalm bijkomen, maar daarna aan de slag. Zoals te doen gebruikelijk.