Tel uw zegeningen

Het verhaal gisteren wekte een andere indruk bij zuslief en misschien bij meer lezers, dan bedoeld. Voor de duidelijkheid: Het feit dat ik in een chagrijnige bui schoot en de overweging om eventueel naar Nederland te gaan stonden volkomen los van elkaar. Het idee om op te splitsen was vooral vanwege het vele werk dat hier dagelijks te wachten ligt. Als we zouden willen, zouden we beiden de handen vol hebben aan alleen al het bijhouden van alles wat hier groeit en bloeit. Dat is ten enenmale niet mogelijk en wij moeten zelf daar een weg in zien te vinden. Dat groeit vanzelf, net als al die lieve natuur hier.

Gisteren een nieuwe dag met veel binnenwerk en de laatste loodjes. De wasmand leeg maken, want de zon is zo heet dat de dikste kledingstukken in een paar uur droog over het rek bungelen, ideaal om ook het dekbed er door te gooien, maar daar kwam het even niet van. Het nieuwe boek voor de bioclub bestuderen. Dat bleek Geld, geloof en goeie vrienden van Laura van Hasselt over de weldoener van Amsterdam, Piet van Eeghen. Hij is onder andere een van de grondleggers van het Vondelpark. Ik ben benieuwd, wat ik lees, boeit nu al.

Bij het koken was het zaak in ‘een lege koelkast’ te denken. Tegenwoordig, of eigenlijk al veel langer, willen we niets meer weg gooien. Er is al verspilling genoeg in deze wereld. Dus worden het frietjes met broccoli, vega schnitzels en een feta, tomaat en yoghurt salade, die heerlijk verfrissend is.

Lief maait voor de laatste keer het gras zo kort als het kan en nu kunnen we straks een wandelingetje maken tot ver achter in het bos, de oude rozenstruik bewonderen en de bloeiende yucca en stokrozen her en der. Altijd onder het opbeurende gezang van nachtegaal, wielewaal, merel, groenling, de kneu en alles wat maar neerstrijkt.

Het bloementuintje naast het terras met haar deels wilde aanwas, de korenbloemen, het bloeiende koekruid, de opkomende dahlia’s en daarnaast de struise Alsem, de stokrozen, de Citroenmelisse, de maagdenpalm, de enorme Hosta en de pol siergras zijn een grote speeltuin voor de vlindersoorten hier. Maar ook allerlei andere insecten en vooral de bijen. Het is natuurlijk de garantie voor het aantal vogelsoorten. In deze tuin valt vooral de samenhang op en het onverstoorde evenwicht in flora en fauna.

In de vroege ochtenduren zitten we nog op het terras. Ik schrijf, Lief puzzelt en leest in het boek ‘Schemerleven’ van Jaap Robben, of een of ander boeiend artikel. Af en toe kijken we op, luisteren naar de vogels, genieten van de zon die door de bladeren heen filtert, kijken elkaar aan en knijpen in elkaars arm, het is fijn en het is rijkdom, dit bezit. Straks redder ik door het huis, zal alles bij elkaar graaien dat eventueel mee gaat. Er kan ook veel hier blijven. Wat niet vergeten mag worden zijn de knutsels van kleindochter, die hier al die tijd sinds hun vertrek in de vensterbank stond te pronken.

Verder is alles gedaan. Alle (lees veel) ramen gezeemd, grondig gestoft en gezogen, er gaat nog een laatste dweil door de lange gang en dan is het klaar. Terug naar die andere behuizing, veel kleiner, maar ook knus en groen en naar de tuin op het volkstuinencomplex, een postzegel vergeleken bij dit stuk land, maar daardoor navenant minder werk. Een geluk bij een ongeluk. Tel uw zegeningen.