Een nieuwe dag

Net een klein onderonsje met kleinzoon, nieuwste aanwinst in de familie en met zijn vader natuurlijk. Zo heerlijk. Die weetgrage oogjes, die gulzige mond, oortjes die gretig de klanken opslurpen. Baby’s zijn de bron van verwondering. Als je wilt weten waar het in het leven allemaal omdraait, kijk dan vooral naar hun verrukking.

Gisteren waren we voor tienen al op weg, richting Balatonmeer. Je moet het gezien hebben, zeggen ze hier en buiten dat het heel toeristisch is aan deze zijde, toch nog altijd op twee uur rijden, was het zeer de moeite waard. De kleuren, de dobberende en bedelende(helaas)zwanen. Het zwanenmeer zonder de stervende zwaan in een prelude van turquoise/azuurblauw. Met de schemerachtige grijsblauwe bergen als decor, adembenemend. Zeilende, zwemmende, pootjesbadende en flanerende mensen en rustige bankzitters, de terrasjesspeurders, ze waren er allemaal. In de grote stad Siofog was alles overgoten met een sausje van toeristengunsten. Een prachtig bloembed, een klaterende fontein en een heuse schommel in een guirlande van kunsstof rozen om groeten uit Siofog te brengen op een foto, dat dus en niet bepaald de stijl die we zochten. Langs stranden en strandjes op zoek naar beter, campings vermijdend, jachthavengeweld omzeilend.

Onmiddellijk verliefd op de kleuren die over ons heen spoelden en dat is niet meer overgegaan tijdens deze toeristenparty. Eten bij een haventje en wat kies je als je in Hongarije bent?. Juist, een vegetarische Griekse salade en lief een camembert van de grill.We beloven onszelf, tussen neus en lippen door, nog eens echt vegetarisch Hongaars zo het te krijgen is. Maar de keuze op de kaart is al reuze, dus je hoort ons niet klagen. Een wandelingetje door een laan van platanen, ernaast een pad vlak langs het meer. De uitbundige zonnestralen lagen als een bonte deken op het schaduwpad. Hoog zomer in Frankrijk, dat was het gevoel erbij. Een vermeende ringadder in het meer, maar bij terugkomst zat hij nog op dezelfde plek, dus het vermoeden is achteraf toch anders.

Het enige obstakel deze middag vormde de parkeermeter. Het werkt iets anders en eigenlijk toch hetzelfde als bij ons. Maar een vriendelijke parkeerwachter zette zijn scooter naast die twee aarzelende buitenlanders en legde ons tot twee maal toe geduldig uit hoe het werkte. Het ouderwetse systeem met het kaartje op het dashbord. Een stroomstoring in het restaurant was er de oorzaak van dat we een kwartiertje later pas wegreden, maar de wachter had ons welgevallig met rust gelaten.

Dochterlief had gevraagd of we niet gingen zwemmen en ik antwoordde dat ik misschien zou pootje baden. Een van de voordelen van het meer aan de zuidkant is de ondiepte, het is een heel stuk lang kniehoog. De behoefte was er niet. Liever de sfeer inademen, de stemmen horen klateren tegen de bomen, het uitgelaten lachen, de spelende kinderen in het gras, lezende, slapende en turende ouders die hun kroost in de gaten hielden.

De huizen die aan de laan grensden, meest hotels en pensions, ademden grandeur van een statig kuuroord van vroeger. Geen huis is hetzelfde. Het lijkt of de architecten zich tegoed hebben gedaan aan buitenissige torens, gevels, raampartijen. Sommige waren versierd met guirlandes van Cherubijntjes. In Siofok konden bij een hotel de gasten aanliggen in een hemelbed-achtige ambiance, de decadentie ten top. Voor ons ‘lelijk van schoonheid’, in variatie op een thema, de bedbanken in hun lichtwitte zwierige gordijnen, een reclame voor een wasmiddel was er niets bij.

Het was een heerlijke dag en thuis overviel de vermoeidheid van de lome warmte en de opgedane indrukken. Vroeg naar bed. Morgen is er een nieuwe dag.