Wat het leven zo de moeite waard maakt

Vaderdag vandaag en wat wonderlijk is, ik kan me de moederdagen van vroeger wel herinneren, maar de vaderdagen niet. Heel vroeger was er natuurlijk een wensje voor papa. Zo deden we dat. Op de kleuterschool mochten we het inkleuren en het versje werd er in geschreven door de non die voor de klas stond. Vervolgens werd het in het hoofd geprent door het meermalen met elkaar op te dreunen. Op de grote dag stond je voor vader in je zondagse jurk met gekamde haartjes en schoon geboende wangen. Een eerste optreden voor een groter publiek. ‘Lieve papa’ haperend, verlegen en beetje bij beetje vrijer, opgelucht als je de zes regeltjes of meer verstaanbaar te berde had gebracht. Ontbijt op bed daar deden we niet aan. Ook niet op moederdag.

Met de kinderen was dat het grootste feest. Ontbijt klaarmaken. Kleine zelfgemaakte cadeautjes erbij en mooie tekeningen paraat. Een eigenhandig geplukt bloemetje en een eenvoudig ontbijt op bed. Beschuit met suiker, een beker thee. Feestelijk in alle eenvoud. Meer was niet nodig. Zo officieel als het vroeger was, zo informeel ging het toen.

Toen hij er niet meer was, kreeg de dag een veel grotere betekenis, een extra herdenken, al was hij geen dag uit hoofd en hart. Er werden foto’s van vroeger gedeeld, net als bij de verjaardag en zijn sterfdag. Alles leefde een beetje voort in de tradities die we zelf hadden gevormd in de dagen van samenzijn. Dus ook met Pasen en met Kerst, alles wat destijds belangrijk was voor de beleving. De nadruk lag op het vieren van de jaren dat we allemaal samen waren en op zijn geleefde leven.

Vaderdag en ik luister naar de vogels die elkaar vertellen het zo goed te hebben in dit kleine paradijsje. Elke dag is een feest om de vrijheid waar de natuur hier haar eigen weg kan gaan, met wat kleine aanpassingen van onze kant. De kinderen zijn elders. Aan het thuisfront viert de oudste zoon zijn eerste vaderdag. Hij is laat vader geworden en daardoor krijgt het een dimensie extra. De één na laatste op rij, alleen de jongste heeft geen kinderen. De globetrotters vieren vaderdag in Boedapest, eerst nog een rondje kerk in het vrijwilligerswerk dat ze daar nu tien dagen hebben gedaan en daarna is er tijd voor vaderdag door twee dagen alleen met elkaar in de stad te bivakkeren. Lief en ik vieren vooral elkaar en in gedachten ben ik bij ieder kind afzonderlijk. Zo werkt dat bij mij en met mij bij vele andere ouders.

In je hoofd gaat geen moment voorbij dat je niet heel even aan iets speciaals of iets doodgewoons denkt, geholpen door de familie-app en facebook en Instagram waar foto’s op verschijnen. De globetrotters zijn te volgen in een speciale app en gretig lezen we de verhalen, bekijken de foto’s en worden meegezogen op hun rondreis door Europa. Levens delen als je niet bij elkaar woont is nu zoveel simpeler dan vroeger. Ik denk aan de ellenlange brieven die ik schreef naar huis en hoe mijn moeder iedere week trouw een brief terugstuurde. Ja ook aan Lief, omdat we destijds samen in Leiden woonden. Er werd alleen maar geschreven over het wel en wee van zo’n doorsnee week, maar tussen de regels door stond altijd de goede raad, de moederzorg, de betrokkenheid met haar kroost.

Elke dag is het vier-het-leven-dag van het kleine geluk. Met je vader, met je moeder, met je broers en zussen, met je vrouw en de kinderen, met de natuur in al haar facetten om je heen, met alles wat het leven zo de moeite waard maakt.