Kijken en lezen met argusogen

Na de vermoeidheid door het wandelen van gisteren, lichte twijfel over de uiteindelijke oorzaak, duurde het even voor ik me er overheen kon zetten. Hoe werkt dat in zo’n zwaar en log lijf dat noopt tot slapen en gapen. Na de boodschappen in de hitte, thee in de luwte van de veranda en met een lief die vrolijk aan zijn klussen in de tuin was begonnen, besloot ik alles wat er nog in zat aan energie bij elkaar te graaien en niet toe te geven aan wat lijf en leden wilden.

Schilderen kon daarbij van betekenis zijn, zolang het muggengespuis me niet zou afleiden door de agressieve aanvallen op het blote vel. Ondanks de hitte maar sokken over de broek heen, omdat ze het doorgaans vooral op de onderdanen hadden gemunt. Het mooie bruinlinnen doek, dat we in Kaposvar hadden gekocht, stond kalm en afwachtend in een hoek. Heerlijk om weer op linnen te schilderen. Het duurde lang voor ik een hele geschikte foto van de lieve Dribbbel had gevonden, maar op één van de tochten met hem en dochterlief waren we vorig jaar in Rhijnauwen een muffin gaan eten in het pannekoeken-restaurant. Dat glunderende koppie dat verlekkerd naar de cake keek. Opzetje in sepia en dan maar kneden, net zo lang tot wangetjes ineens de juiste vorm kregen, de neus op z’n plek, het kind er langzaam maar zeker in kwam. Morgen verder.

Lief schilderde op zijn manier in de tuin, door te snoeien, te knippen, te zagen. Het was evenzo een in model kneden van de geleide wildernis. Onze globetrotters hadden het ons paradijs genoemd. Zoiets komt niet vanzelf langs. Er moet wel degelijk aan gesleuteld worden. Het is een passen en meten met de maanden van afwezigheid tussendoor. Vooralsnog is er, iedere keer als we komen, aardig achterstallig onderhoud, voordat we weer achterover kunnen leunen.

In de Groene van vorige week stond een heerlijke column van Esther Naomi Perquin. Het ging over de boze buien van haar dochter en wat een net afgestudeerde pedagoog haar daarover had verteld. Eigenlijk moest ze het zien als een compliment, omdat haar dochter haar zo vertrouwde dat ze boos kon worden in haar aanwezigheid. Daarop beschreef ze een nieuwe uitbarsting: ‘Er wordt op de grond gestampt. Een houten theepot rolt, kloenk, kloenk, kloenk, over de vloer. Mijn dochter vertrouwt me vandaag weer hevig, zie ik. Ze complimenteert me als een dolle. ‘Niet die broek, ik wil die niet!’. Welbeschouwd heel vleiend allemaal, ook voor de buren.’

Zo’n fragment, ik zie het voor me. Al die keren dat de kinderen boos zijn weggelopen en die daarmee een bevestiging van het vertrouwen in mij zijn. Wat een enorm vertrouwen hebben ze gehad. Een dergelijke kijk op de zaak maakt het leven betrekkelijker. Je kan het opvatten zo je het wilt. Het kleine leven dan natuurlijk. In een interview van Esther met een jonge vrouw die haar vragen stelt over haar poezie en die in de dichters relatie met het geloof een tweeslachtigheid opmerkt, zou ze tegen de vrouw willen roepen: ‘Uiteindelijk is het leven gewoon vaak een broek die iemand anders voor je heeft klaargelegd en die je pertinent niet aan wil trekken.’ Om over te mijmeren.

De tuin herbergde gisteren een aantal schatten, die je pas opvallen als je let op het detail. Tussen de prachtige kleine wonderen vond ik een zwart gestipte vlinder met een zwart en geel gestreept lijf. Volgens de afbeeldingen die ik zocht op internet was het een boktor. De kennis van een willekeurig iemand kennelijk. Dit keer had ik het niet geverifieerd. Het bleek helemaal niet zo te zijn maar te gaan over de kleine nachtvlinder, die overdag actief is en de Phegeavlinder heet, maar ook melkdrupje wordt genoemd. Met dank aan mijn schoonzus en wikipedia. Altijd de bronnen controleren, dat blijkt maar weer eens. In ieder geval is het een schoonheid om uitgebreid te bewonderen. Gratis en voor niets vliegt, loopt en kruipt het allemaal rond. Daar bewust van te zijn en kijken en lezen met argusogen.