Voer voor vogels

Gisteren was het wat bewolkt en minder warm. Dat betekende gras maaien voor het huis. Een pittige klus want je hebt er eigenlijk de bosmaaier voor nodig, maar die is er nog niet. Ik ploeter voort met de kleine maaier en trotseer de muggen die opvliegen uit het struweel. Als beide batterijen op zijn, is er een moment van rust. Lief schoonde in de tussentijd de aandoenlijke oude muur van de varkens-en-geitenstallen op, die dapper de tand des tijds verdragen heeft. De aangewaaide vijg moet er tussenuit en de brandnetels die mee gelift zijn in haar schaduw. De grote vijg moet hier en daar bijgeknipt. Zo ontstaat er weer een mooie doorkijk en ontdekt lief dat de cactus bloemen aan de uiteinde heeft, aan de achterkant van de spar.

De dahlia’s komen in bloei en de stokrozen dragen dikke knoppen. De druif hangt vol met trosjes. Als je daarin snoeit, regent het kleine bolletjes. Is dat de natuurlijke manier van krenten? Je zou het denken. We gaan er in ieder geval vanuit en proberen door langs de trossen te glijden met de handen een natuurlijke mooie tros te krijgen. Het zijn er sowieso te veel om allemaal te doen. Bovenop zijn ze onbereikbaar en gaan hun eigen gang.

Vriendlief kwam gisteren op de thee. Bij de Aldi hadden we Hollandse stroopwafels gevonden die hier karamel-koeken heten en heerlijk smaken. Drie glazen thee en de stroopwafels als een dekseltje er bovenop. Voor vriend die al jaren uit Nederland weg is, een heerlijke lekkernij boordevol nostalgie. Hij zucht ervan. ‘Zo lekker, een kopje thee’, zijn vrouw wil in in de middag altijd koffie en kennelijk schiet het er dan bij in.

Het sijpelde een beetje, maar we zaten onder het terras. Toen hij weg ging, brak er een hevig onweer los, gevolgd door een flinke stortbui. Regen op het golfplaten dak van de serre betekent een luid en woest geroffel. Het werd ook een tikkie te koud.

Voor het eerst sinds dagen zochten we na de pasta binnen de laptop op voor een documentaire over de wolf. Het gaf een goed beeld op welke natuurlijke wijze de wolf is afgezakt naar Nederland en hoe het leven op de Veluwe eindelijk weer een mooie habitat vormt voor plant en dier. De herten en reeën en ander groter wild laten hun gezapig gedrag varen en zijn alerter dan ooit. Het zwijn is niet meer alleenheerser, hun kuddes worden opnieuw uitgedund. Lief dacht trouwens gisteren een plek te hebben ontdekt waar flink in gewroet was, misschien een verstoten everzwijn, dacht hij, of een verdwaald jong. Hij kwam het opgewekt vertellen. In het onontgonnen woeste achterland achter het bos, dat ook nog tot het onze behoort, zit van alles aan wild en deze erbij zou wel heel mooi zijn. Wolven zijn er diep in de bossen en tegenwoordig komen de beren ook terug, vertelde vriendlief.

Zoonlief had gisteren inspectie gehouden in ons huis daar. Ik vreesde dat alles behoorlijk uitgedroogd en dood zou zijn. Hij maakte een film en tot mijn vreugde ademt alles nog groen en blakend. Bijzonder, de temperaturen in aanmerking genomen. Dochter appte dat het aantal bijzondere vogels in Nederland is toegenomen door de enorme droogte in Spanje, waar ze niet meer kunnen nestelen. Een uitgelezen kans om ze te spotten. Pas hier merkte ik, hoezeer het vogelbestand in Nederland was afgenomen vergeleken bij alles wat er alleen al in deze tuin rond vliegt aan soorten en niet alleen de vogels, maar ook allerlei insecten in prachtige kleuren en maten. Van de grote drone, zoals de filosoof de zwarte houtbij noemde, tot zweefvliegen, torren en wantsen, bijen en kevers, vliegen en uiteraard de mug. Voer voor vogels.