Een subtiele ingreep voor een groot verschil

Het Arboretum. Eerst de weg gezocht, in Truus de Tom-tom geklopt en op pad. Op naar Pécs, dat was bekend, daarna een buitenwijk in. Via een oud gedeelte, dat eerst een losstaand dorp moet zijn geweest, kwamen we temidden van prachtige maar ruige natuur uit, een weg, waarvan het asfalt in barrels en brokken uiteen was gevallen, daarna nog een zandweggetje met slechts een paar gebouwen, sommige nog een begaanbaar woonhuis, anderen totaal overwoekerd en aan het eind een pracht huis dat te koop stond met een tuin er omheen, ooit heel goed onderhouden en nu al een tikkie overgeleverd aan de weergoden en de grillige groei van de natuur zelf. Een wandelpad rechtdoor, een autoweggetje naast een bos. Lief ging poolshoogte nemen of daar dan het Arboretum zou zijn, want Truus gaf aan dat de bestemming bereikt was. Er bleek een autosloperij en nog wat aggenebbisj zaakjes te zitten, allesbehalve een arboretum.

Niet getreurd. Pécs kende ook een Hortus Botanicus. Dezelfde rommelweg terug en richting het ziekenhuis en de universiteit, alles met Truus, anders kom je er niet uit. Een zegen zo’n bewegwijzering. Toen we daar aankwamen was er alles behalve een Hortus te vinden. Thuis nog maar eens goed bekijken waar ze zou moeten zijn. ‘We zijn vlak bij de radiomast op de top van het gebergte, vandaar uit hebben we een mooi zicht over Pécs en het omliggende gebied. Zullen we er gaan kijken,’ zei Lief. Zo gezegd, zo gedaan. Wat volgde was een weg met heel veel onvervalste haarspeldbochten op z’n Hongaars, dus hele stukken middenstreep ontbraken. Een spannende tocht en alsnog de afslag van het weggetje omhoog gemist zonder gelegenheid tot keren. Het was zo’n dag. Voor de volksdansgroep waren we al te ver afgedwaald.

De Aldi bracht een eerste zonnestraal van die dag. Stroopwafels, Garam Massala, Italiaanse kruiden en mijn eigen Soave had ze in de schappen liggen. Dat was boffen. Bovendien was het er rustig, ruim opgezet, met een groot aanbod. Fijn om aan de lijst met winkels toe te voegen. Met de buit reden we op huis aan. Thuis een belletje van zoonlief. Alles ging goed daar, hij was natuurlijk druk maar beloofde toch even naar de planten thuis te kijken. Het balkon is vast niet meer te redden, maar als het goed is heeft dochterlief toch regelmatig wat water gegeven aan de binnenplanten. De jongste had het beloofd, maar met onze lieve schoondochter die nog niet uit de voeten kan, werd het een beetje teveel van het goede. Keuzes maken is dan raadzaam. Hij houdt ook de tuin van zuslief bij.

Opgetogen bericht uit Budapest, daar was een Hop gesignaleerd. Ze zijn inmiddels al een beetje ingeburgerd. Er kwam een fotootje langs van de filosoof en Bikkeltje die hielpen bij het koffie en thee schenken voor de dak-en-thuislozen. Een zinvolle en mooie ervaring. Om trots te zijn op onze lieve globetrotters natuurlijk.

We hebben de dame met de kruik bevrijd van haar begroeiing ervoor, Dat betekende dat de grote den ervoor aan de zijkanten moest worden gesnoeid. Daardoor is de zichtlijn weer helder en de dame staat nu goed in het zicht. Het geeft de diepte aan de tuin. Een subtiele ingreep voor een groot verschil.