Om daarna pas te kunnen genieten

Het is inderdaad wel afkicken zonder klaterende kinderstemmen in de gordijnen, de filosoof die ergens verdekt opgesteld je probeert te laten schrikken door naar voren te springen en heel hard boe te roepen of Bikkeltje horen bedelen om een spelletje te spelen, doorgaans dieren kwartet. Je moet van goede huize komen om haar te laten winnen, dus vroeg ik diverse malen om dezelfde kaart, terwijl ze me verzekerd had, die niet in haar bezit te hebben. Hilarisch en strelend voor haar ego.

Lief heeft de scheef gevallen fluweelbomen omgezaagd en stoeit nu met de takken, om ze te kortwieken en een plekje in de omheining te krijgen. De plannen zijn gemaakt. Vandaag willen we naar het Arboretum. Dat ligt in een voorstad van Pécs en de omgeving schijnt ook bijzonder mooi te zijn. Even ontsnappen aan de muggenplaag.

De avonden zijn stilletjes, we proberen onze glazen, half leeg en half vol, op hetzelfde level te krijgen, maar het is moeizaam door de vele diepe gedachten die lief koestert en waarbij ik kennelijk net niet de essentie van het verhaal begrijp. Mijn idee is om toch vooral de dag te nemen zoals ze zich aandient en de spontaniteit te bewaken. Door er te lang over na te denken, doemen er natuurlijk onbeantwoorde vragen op, maar ‘wie dan leeft, die dan zorgt’ is mijn motto. Ik koester de vrolijke afwisseling van de afgelopen dagen. Praten erover helpt, maar maakt het soms nog moeilijker, nog dieper. Het vindt haar weg wel. Het moet even betijen allemaal.

Ik observeer het koolwitje die van de nietige gele bloemetjes van de akkerkool fladdert en vergenoegd bij tijd en wijle de vleugels strekt. Het juiste moment krijg ik niet te pakken en ik ben steeds een fractie van een seconde te laat. De hele week belooft de weer-app al hagel en storm, maar als dit het moet zijn, zon tussen de wolken door uitbundig schijnend, dan is dat zo gek nog niet. Laat het dan maar de hele week aanhouden. In de nacht regent het met regelmaat. Goed voor alles wat groeit en bloeit.

Er is alweer een bosmaaier aan het dreinen. In de weekenden omarmen ze dat gevaarte en kunnen de hele dag ermee in de weer zijn, rechts, links, voor, verderop in de straat, overal zeuren ze hun lied. De vogels houden meteen hun snavels, tegen zulk lawaai valt niet op te fluiten.

Vanmiddag is er een uitvoering van een Hongaarse volksdansgroep in het theater. Als we op tijd weg kunnen komen uit het Arboretum gaan we daar ook langs. Dochterlief had al gevraagd, of we wel eens naar het theater gingen om bijvoorbeeld een concert bij te wonen. Dat is een nieuwe mindset. Het zou wel leuk zijn, want Szigetvar heeft een klein aantal inwoners, dus bezoekers leer je op die manier ook kennen.

Gisteren een fijn gesprek met dochterlief in Utrecht. Het is het einde van het schooljaar en tegen de rust en de stilte hier steekt de wedloop op school met eindfeesten, musicals, sportdagen, rapporten er hectisch tegen af. Eigenlijk proppen we die laatste maand te vol met van alles wat nog moet. Verdeeld over het jaar zou voor eenieder toch prettiger zijn en ik kan het weten want ik heb jarenlang dezelfde race gelopen. Wel is de euforie over gedane arbeid heel groot als het eindelijk allemaal achter de rug is. De eerste week van de vakantie is bijkomen en opladen voor gezin en de vrijheid, om daarna pas te kunnen genieten.