Extra leesvoer is nooit weg

Er wordt hard gewerkt in de tuin. Een jonge man met zijn haar in een staartje en een wit t-shirt over zijn buik gespannen sjouwt met de grote ronde flexibele pijpen. Zijn baas, neem ik aan, een oudere man, helpt om de drie delen weer op de wagen te takelen. Ze praten niet met elkaar, maar brullen. De hele dag brullen en dit soort tanks leeg halen. Wat een vermoeiend beroep. Afwisselend is het wel. De oude keek met gefronste blik naar de scheve fluweelbomen die straks nog neergehaald gaan worden. Verder zei hij er niets over. Ziezo, de sceptic-tank is leeg. Niet het meest schone karwei zal ik maar zeggen. Lief is opgelucht. De put kan hem af en toe hoofdbrekens bezorgen. We waren met zessen die gebruik maakten van toilet en douche en dan stijgt het peil snel. Mooi werk. Nu kunnen we weer een hele tijd voort.

Onze globetrotters zijn aangekomen in Budapest en hebben een fijn plekje toegewezen gekregen met een klimboom naast de caravan en een schommel. Ze zijn onder de indruk van de voorgeschotelde armoede en beginnen vandaag aan het hulp bieden. De kinderen kunnen gewoon mee.

De hele week wordt er al hagel en onweer voorspeld en we hebben als grap dat er toch maar vaak hagel en onweer mag zijn, want dan bedden de dagen zich in stralend zomerweer. De enige wolken die aanwezig zijn, zijn in grote getale de agressieve muggen. Het is een ware plaag, want ze zijn overal. Lief dacht eerst dat het door de vegetatie kwam maar het is eerder een gevolg van het klimaat, denk ik zo. Zodra je je verplaatst, moet je je een weg banen.

Gisteren was er de boekenclub, maar helaas was de verbinding heel slecht. Jammer, want ik had graag gehoord wat ze er allemaal van vonden. Jaap Robben schrijft in schemerleven indringend en vanuit het perspectief van de vrouw, waar het om draait, dat is al bijzonder op zich. Er ontspon zich een boeiend gesprek, waarbij de essentie toch een beetje verloren ging omdat hun woorden af en toe een gesmoorde klank kregen. Toen ze aan de borrel gingen, haakte ik af. Die doe ik liever in levende lijve mee. Lief zat in de keuken nog wat te lezen en ik schoof aan met mijn boek over Kuipers. Niet voor lang. Na één glaasje was het welletjes met al die emoties van afscheid nemen en vertrek van die ochtend.

Vanmorgen vroeg, nog voor het ontbijt, keken we aan de keukentafel om de muggen te omzeilen, Adriaan van Dis in gesprek met Piet Kuipers, die een interview hield over diens boek ‘Ver heen’. Welke hoogleraar in de psychiatrie krijgt een diepe psychotische depressie en kan van binnen uit ervaren wat zijn patiënten hebben doorstaan. Dat vond Kuipers zelf een bijzondere ontwikkeling. Het was een boeiend gesprek en de man in levende lijve te zien, gaf een extra dimensie aan de biografie zelf. Op internet vond ik zijn boek ‘Ver Heen’ digitaal. Een mazzel, want nu kon ik het voor volgende week woensdag nog lezen. Er wordt lovend over gesproken en er zijn veel mensen die schrijven er baat bij gehad te hebben omdat ze zelf depressief waren of bijvoorbeeld een depressief kind of een depressieve partner beter konden begrijpen. De auteur besluit zijn epiloog met de woorden: ‘Moderne Psychoanalytische opvattingen over homoseksualiteit, mannelijkheid en vrouwelijkheid negeerde hij. Had hij die omarmd en was hij meegegaan in een nieuwe tijdgeest, dan had hij zichzelf veel leed kunnen besparen’. Het zou ook eerlijker geweest zijn tegenover zichzelf en de anderen. Ik ben benieuwd wat de loutering van zijn verblijf in de psychiatrische kliniek hem opleverde. Extra leesvoer is nooit weg.