De stilte is overweldigend

Aan alle mooie dingen komt een eind, is ons vroeger vaak voorgehouden. Voor mezelf heb ik er de aanvulling ‘en dat maakt ruimte voor nieuwe energie en ervaringen’ achter aangeplakt. Wat hebben we genoten van de afgelopen week met z’n zessen en wat gaan we de lieve knuffels en de goede gesprekken, het samen delen en het samen beleven missen. Tegelijkertijd zijn het zoveel bijzondere momenten geweest dat we er lang op zullen blijven teren. Door het hele huis heen zijn nog memorabele knutsels te vinden. Twee schelpenkoorden door dochterlief geregen, waarbij de filosoof hielp om de gaatjes erin te maken, een prachtig slakkenhuismobiel in turquoise en goud, creaties van de lieve Bikkeltje op piepschuim met mooie flonkerende plakkertjes erop en natuurlijk de prachtige mozaïek-tafel waar we alle zes letterlijk en figuurlijk ons steentje aan hebben bijgedragen. De hele week is er geen onvertogen woord gevallen. Wat een zalig samenzijn.

Vanmorgen hebben we ze uitgezwaaid. De caravan werd routineus achter de auto geplaatst door alle vier. De kinderen mochten het gevaarte hoger draaien om de blokjes er onderuit te halen die voor de stabiliteit moesten zorgen, mams reed de auto naar de caravan, Paps koppelde hem eraan en daarna kon de grote reis beginnen. Dochter reed. De laatste omhelzingen en strakke armpjes om de nek, zwaaiende armen uit de open ramen en weg waren ze, de hoek om, op weg naar Budapest via Pecs. Onze nieuwe witte nam haar vrijgekomen plekje weer in en alles viel stil.

Gisteren hadden we nog een wonderschone dag in Kaposvar beleefd. De overdekte markt was de aanleiding en tot mijn grote verdriet was maar weer de helft van het aantal kramen gevuld met koopwaar, groenten, vlees, fruit, en kleding. Bij een kraampje kochten we meloen en rode en oranje cherry-tomaatjes. Daarna liepen we het gebouw uit en besloten naar het centrum te lopen. De auto’s hadden we in de parkeergarage onder de markt gezet. Het park door met haar statige oude bomen, langs het imposante theatergebouw. We kuierden door de brede straten langs de gevels met hun immens grote deuren en als er een poort open stond konden we een blik werpen op de mooie binnentuinen her en der. Toen we het centrum met zijn winkelstraten naderden kon je goed merken dat het een universiteitsstad was. Overal liepen groepjes jonge mensen te praten, modern gekleed, met of zonder rugzak of boekentassen. Het maakte de stad levendiger dan waar ze geweest waren in Frankrijk en Italië, de wereldsteden daar gelaten. Kaposvar is half zo groot als Pecs, maar hier waren de Habsburgse invloeden duidelijk herkenbaar. Groots en meeslepend met veel beeldende kunst en twee grote fonteinen, die Bikkeltje wel van heel dichtbij wilde bekijken. We probeerden de kerk, die uitnodigend de deuren open had, maar waar we niet verder mochten dan de hal. In een hoekje zat een oude vrouw, kenmerkend met sjaaltje onder de kin geknoopt en lange rokken voor het Mariabeeld, waar vijf waxinelichtjes waren aangestoken en prevelde haar gebeden.

Aan de overkant van de kerk waren de terrassen. We hadden afgesproken ergens te gaan lunchen. We vonden een zeer betaalbare Italiaanse keuken, dat bij een hotel hoorde en waar plaats genoeg was voor ons allen, dus streken we er neer en kregen van een uiterst vriendelijke gastvrouw drankjes snel geserveerd. Op de bestelde pizza’s en pasta moesten we langer wachten. We kregen het vermoeden dat de keuken pas om twaalf uur openging. Het werd een echte smulpartij, waarbij één Margaritha weer mee naar huis kon voor de lunch de volgende dag. In Hongarije is het de gewoonte om overgebleven voedsel mee te geven. Iets waar Nederland een voorbeeld aan zou kunnen nemen. Zo wordt er veel minder voedsel verspild.

Op de terugweg gingen we nog het kleine hobby-en-kunstwinkeltje in die we op de heenweg gezien hadden. Met drie mooie linnen doeken en een vlinder-stans voor een vrolijk bikkeltje gingen we voldaan op huis aan.

Ze zijn vertrokken. Nu eerst de kaarten schudden. Natuur zoemt, ruist en vliegt om ons heen, maar de stilte is overweldigend.