Die kinderhand is nog steeds goed te vullen!

Frederiek Weeda schreef in het NRC.NL van 2 augustus 2017 dat kinderfeestjes tegenwoordig het prestigeproject van de ouders zijn geworden. Als ik de voorbeelden lees die ze geeft, heeft ze zeker een punt. Iemand die langs komt met slangen of kameleons, iemand die een limousine voor laat rijden, een escaperoom die wordt afgehuurd en de bijbehorende taarten…alles gaat al snel in de overtreffende trap. Verjaardagen koop je niet, je maakt ze.

Toen ik klein was, waren er geen speciaal georganiseerde feesten. Je vierde verjaardag. Ome Jo kwam langs. Mijn moeder bakte een cake. Later haalde ze sneeuwballen van Boonzaaijer, die ons nog steeds het water in de mond doen lopen. Er stonden sigaretten en sigaren op de tafel en er was Herschi priklimonade. Dat was het wel zo’n beetje. Ik kan me niet herinneren, dat we uitdeelden op school. Nergens in mijn hoofd is daar een beeld bij te bekennen. Het zal er niet geweest zijn.

Eitje tikken bij de picknick.

Toen mijn kinderen jarig waren, verzond ik een verkleedpartij met schminken toe. Daarna trokken we het parkje in en gingen picknicken op het mooie ronde tafellaken tussen de boterbloemen en madelieven aan de rand van de vijver. Daar werd de jarige verwend met cadeautjes, niet duurder dan vijf gulden. Als een kind zo blij waren ze. Een kinderhand was gauw gevuld.

Niet de kinderen vragen om meer. In zoverre ben ik het met Frederiek eens. We zitten in het overtreffende trap-tijdperk. Alles moet groter, gekker, wilder, vreemder, enger. Ouders maken traktaties, waar ze zelf een hele avond zoet mee zijn en toch gaat het daar niet om. Het is het feest er omheen, dat telt. Als de jarige in de groep op de grote rode pluchen stoel stond, met een mooie kroon, mijn cadeau aan hen, op het hoofd. Dan waren de hoogtepunten de malle liedjes, waarbij je heel zacht en heel hard mocht zingen, cadeautjes in het hart van de anderen, Ze mochten er zoveel uitkiezen als ze oud waren geworden. Dan kwam muis op bezoek, slissende muis, die altijd moest raden wie er jarig was, omdat de jarige zich verstopt had op de zolder. daarbij griezelde hij steevast om de bewegende tafel en dorst hij het huisje niet binnen te gaan. Daarna mocht oma op bezoek komen en haar valse ulevellen zingen. Ze raden de leeftijd pas na terugtellen van twintig tot nul waarbij het verjaarsgetal altijd werd overgeslagen en domme muis het in zijn oor gefluisterd kreeg van de jarige zelf. Kaarsjes uitblazen , cadeautje uit de laadjes van de taart kiezen en daarna uitdelen en genieten. Ogen dicht en dan pas proeven bij het eerste muizehapje. Feest als beleving is zoveel waard.

Op school waren er ouders die nog wel gezellig met hun kinderen aan de slag gingen om het feest tot een feest te maken. Daar zit de clue van leuk! Samen iets organiseren waarin de ontmoeting met het kind in het kind centraal mag staan. Wat hou ik daar toch van. Zo simpel kan het zijn en het ligt zo dichtbij, dat men het vergeet. Ik weet zeker, dat de overtreffende trap straks weer aan het kortste eindje trekt, als iemand ineens het lumineuze idee krijgt om het weer een feest van dé kinderen te maken, down to earth en gewoon in huis, met een verhaal en een leuk ritueel. Een trend is zó gezet. Want tegen het feest dat kinderen zelf ervan kunnen maken, kan de dikste portemonnee niet op!  Die kinderhand is nog steeds goed te vullen. Het overdrijven komt door ons.