Wat je noemt een koopje!

Van de regen in de drup belandde ik, toen bleek dat op maandag alle musea gesloten waren en de regen met bakken naar beneden kwam. De eerste keuze om te schuilen was natuurlijk een troostrijk en duur restaurant voor een heerlijke hartverwarmend kop koffie. Daarna lag er nog de mogelijkheid van een aantal kerkbezoeken, met gelukkig in een van die kerken ook wat kunst. Toch museaal uitzicht.

Daarna was het definitief gedaan met de rust en hengelden we winkel in winkel uit. Het was duidelijk en ik moest het volmondig aan mezelf bekennen. Ik ben geen echte shopper. Dat beeld van mezelf dat me ongemakkelijk aanstaart in die paskamer met een grasgroene top aan, die ik normaal gesproken nooit aangeschaft zou hebben en die toch op een knaapje aan de kastdeur hangt, bezorgt me nog steeds rillingen van ongemak.

Foute keuze, fout moment. Ik had niet daar willen zijn, maar met mijn neus in de bloemen, een hortus bewonderen, die mooie kloostertuin, dwalen door de bossen, verdwijnen in een goudgeel graanveld, liggen op de top van een heuvel en niet al slenterend langs alle Sales met hier en daar een mooi antiek geveltje er tussendoor dergelijke stadse veldtochten ondernemen. Maar ja, het regende pijpenstelen en er waren echte winkelaars bij. Dan doe je water bij de wijn.

De enige mogelijkheid om zo’n stads geweld te bezweren is je een opdracht te geven. Zwarte gympen bijvoorbeeld, zodat je met dat doel voor ogen op zoek kan gaan en alles verder links kan laten liggen. Als het dan zo’n waanzinnige groot en compleet aanbod blijkt te zijn, bezwijk je uiteindelijk toch en weer glijdt mijn vinger langs de ontelbaren rekken. Het was wel met een missie, want een zus had voor de zonovergoten vakantie in het verschiet nog wat moeilijk te vinden niemendalletjes nodig. Solidair zoeken we mee.

Een van de fonteinmannetjes

Er was een wonderlijke beleving en of dat kwam omdat ik al murw geslagen was door het winkelen, weet ik niet. We hadden de stad al aangedaan, maar herkenden het in eerste instantie niet omdat er de vorige keer stoffenmarkt was met uitgestrekte dubbeldikke rijen stoffenkramen, die het zicht op de historische binnenstad volledig ontnamen. Ons oog viel toen vooral op de fontein achter een van de kramen met grappige kobold-achtige figuren.

 Het beeldje.

We zagen hem de tweede keer onmiddellijk, omdat het een markant punt was op het nu lege plein voor het oude raadhuis. Even dacht ik, het was bijna surrealistisch, dat we in een andere stad waren met exact dezelfde fontein. Niets van de lege stad herinnerde aan het eerste bezoek, slechts een beeldje in een etalage bracht de werkelijkheid terug. Hier hadden we inderdaad al voetstappen liggen.

De kip

Achter de binnenstad was een oase aan rust, ontvolkt, geen mens te zien. De stemmen weerkaatsten hoog op naar een gouden kip die op de toren blonk en het beeldende vermogen van haar omgeving verried. Het was de plaatselijke kunstacademie met een eigenzinnige bank er voor en in de vensterbank buiten een eenzame vrolijke beschilderde afgetrapte werkmansschoen. Kunst met liefde.

Wat kon ik er naar verlangen. Mijn tekenboek vulde zich met grappige momenten en schilderachtige teksten ernaast. Tekenen moet, laven aan de beelden, ‘in prenten’ en opslaan wat je ziet. De grasgroene top ontbreekt, verdrongen, misschien ga ik straks ‘Ton sur Ton’ spelen in de tuin. Kijken of het gras groener is. Er is in ieder geval geen winkel te bekennen, al etaleert alles wat kleur heeft, zich op haar voordeligst. Toch meer een buitenmens van gratis en voor niks! Wat je noemt een koopje!