Twee LP’s als bronnenboek.

‘Vraag niet teveel jonge  vriend, want je speelt hier met vuur en ik kan je niet alles laten zien, want de stroom is zo duur aan het worden, ik fluoriseer de borden, rookbommen en lichtsignalen en een oude olielamp in de schuur, tututudu’ Het zingt al twee dagen door mijn hoofd. Ik weet ook wie de kiem heeft gelegd. Dat was de prachtige pad, die uit hout gesneden bij Ospel in het kabouterbos staat aan de zoom van de Limburgse Peel.

de pad in Ospel.

De tekst is van de LP ‘Maarten en het witte paard’ van Ellie & Rikkert en het is het lied dat de pad Plutonius zingt in antwoord op de vraag van Maarten, die wil weten waar of het licht vandaan komt. Het was voor mij een peulenschilletje om de beelden gestalte te geven in mijn hoofd. Letterlijk zag ik alle ontmoetingen van Maarten met belangrijke lichtmakers voorbij komen. Als tekst en beeld zo sterk blijven hangen, hebben ze tegelijkertijd iets losgemaakt. De spiegel heeft in veel verhalen en projecten die ik voor school schreef een belangrijke vervulling gehad.

De tekst van de spiegel op de plaat is als volgt:

De spiegel heeft nog nooit gelogen
Kijk het licht komt uit m’n ogen
Als een witte waterval
Nieuwe ogen nieuwe oren
Alles wordt opnieuw geboren
Uit een beker van kristal
Witte wolken witte paarden
En de hemel daalt op aarde
En je huis is overal
In alles om je heen als jij het wilt

Wij waren ons in die dagen aan het losmaken en aan het afzetten tegen het geloof. Deze fantasierijke voorstelling van Ellie en Rikkert was derhalve koren op de molen voor mijn eigen interpretatie dat het ware geluk dichtbij te vinden was.  Elke vorm en elk idee hangt of staat bij de interpretatie van de ontvanger.  Die gaat er uiteindelijk mee aan de haal.

Herinnering: We schreven en speelden een verhaal voor de Nederlandse school van het Lycée international over de avonturen van een meisje met heksenkruid. In dat stuk kwam een ondergronds dier voor, dat enorm bijziend was. Hij had een totaal gebrek aan eigenwaarde. Hij hielp het meisje en als beloning vond hij een kistje met een spiegel erin. Daarop stond ‘De grootste schat ben je zelf’. De blijdschap en de herhaling met dat neuzelende stemmetje: O ik, ik ben, o echt waar? Ik ben de grootste schat’ en de verrukking over het feit dat hij gewaardeerd werd, was hartverwarmend. Waar kleine symbolen al niet groot in kunnen zijn.

Het is bij die twee platen van Elly en Rikkert gebleven. De draad van Ariadne had een heerlijk heksenlied dat welhaast sissend gezongen werd door Rikkert en een flard tekst herinner ik me nog: ‘Het lopend vuurtje gaat van mond tot mond, de paddenstoelen rijzen uit de grond, ik strooi het zaad van al mijn dromen rond, een handvol woorden in de avondstond en het zijn jullie woorden die ik zing, kom, kom , kom kom in onze heksenkring.’ Als ondertoon was er de stem van Ellie die de magische kruiden opsomde: Wilde wingerd, dolle kervel, dodekopskruid etcetera. Als een litanie vlochten de kruiden zich aaneen en het gaf een magische toets aan het geheel.

De tekst vloeide regelrecht het hart in. Wat een prachtige beelden riepen ze op. In die zin hebben ze veel los gemaakt op een cruciaal moment. Weliswaar niet het religieuze besef, maar ze brachten de sleutel, die al die verhalen diep van binnen zouden ontketenen zodat ze rijkelijk vloeiden in de projecten en de kampen die volgden en die, wie weet, alles wat nu beelddenker heet en vroeger gewoon een kind met rijke fantasie was, zullen helpen bij het bevrijden van hun verhalen. Twee LP’s als bronnenboek met een wijdvertakte rivier aan nieuwe verhalen. Wat een rijkdom.