Zet het hart maar open!

‘Alsof de duvel er mee speelt’, fluistert mijn moeder in mijn oor en glimlacht. In een blog van een van mijn trouwe lezers lees ik de volgende woorden: ‘Emoties kun je uitschakelen.’ Vandaag ga ik een dag van heftige emotie tegemoet. Ik weet het.  Straks gaan de tranen rijkelijk vloeien en ik zal er niets aan doen om ze te stoppen.

Het zijn tranen van liefde, van weemoed, van gemis. Ze rijgen zich aaneen als ik alle koppies voorbij zie snellen. Kinderen die we op de glijbaan hijsen voor de laatste keer. Die we, met hun stapel overwinningen van dit jaar en een cadeau uit de deur in de veilige armen van de volgende groepsleerkracht laten glijden. Dag, dag lieve….. dag, een kusje hier een kusje daar, een traantje en een lach.

Emotie stroomt over en eist haar plek. ‘Hier ben ik’ en ik wil en kan niet anders dan haar, dat gevoel, te laten stromen. We, mijn lieve duo en ik, zijn blij voor jullie, maar tegelijk verdrietig omdat aan deze fantastische periode een eind is gekomen. Nu nog dwingender omdat er niet alleen aan de periode van twee jaar, maar aan alles een einde is gekomen.

De groep is kaal geplukt, alle attributen voor het onderwijs-is-een-feest-rolkoffertje zijn meegenomen. De opvouwbare poppenkast, de kamishibai, de vingerpoppetjes, de twee struisvogels. Ze worden eigenhandig gerestaureerd. Eigenlijk vormen ze een draagbare Overkant, nog mooier, een overdraagbare Overkant, mijn missie voor het volgende jaar.

Gisteren werden de gangen volgepropt met de spullen van de andere school. Het was nog net te vroeg. Ik wilde en kon even niet teren op het verzachtende prachtige afscheidsfeest. Er werd met een hete adem in mijn nek geblazen, terwijl ik bezig was aan mijn laatste loodjes. Uitstel tot vanmiddag een uur was kennelijk niet mogelijk.  Daarna trek ik de deur dicht, laat duizenden voetstappen achter terwijl tegelijk mijn stempel wordt uitgewist. Het zij zo. Emotie kan je uitschakelen? Absoluut niet.

Darwin: The Expression of Emotions in Man and Animals

Zonder vergiet, maar ook zonder de totale euforie van vrijdag zou ik een robot zijn. Hoe geef je empathie handen en voeten als je niet meer de intensiteit van verlies, vreugde, liefde, boosheid mag uitdragen. Ik schrijf in de verslagen vaak over de ogen, als de spiegel van de ziel. er zijn kinderen die diep van binnen blijven zitten, die een minzaam glimlachje voor je bewaren. Dat schuchtere glimlachje zegt evenveel als die schaterlach van de buurman. Lees de ogen en voel wat daar staat. Laat het regelrecht binnenkomen en je zal merken dat de kleinste vorm van emotie evengoed een podium heeft.

Michaël Borremans

Dat is precies wat er fout is aan de bovenstaande zin. Emotie is er altijd, maar de vorm waarin het gegoten wordt, verschilt. Straks kan ik niet anders dan dweilen met de kraan wagenwijd open. Dat weet ik omdat we er vorig jaar en de jaren daarvoor achteraf de vloer mee konden dweilen. We doen het weer, onbeschaamd en onvervalst. Lieve Overkant bedankt voor alle jaren, of ze nu van een leien dakje gingen of niet. Bestuurlijk en organisatorisch gezien soms een gevecht, maar vakkundig gezien, samen met ouders en kinderen, een meesterlijke periode in mijn leven.

Lang leven het vermogen om op de toppen van het gevoel te kunnen leven. Een sentimentele oude dwaas, maar wel een die daar zelf het hardst om lachen kan. Dát is de kracht van de emotie en daar gaan we voor. Op naar de laatste slag die nog genomen moet worden. Cadeautjes klaar? Zakdoeken klaar? Zet het hart maar open!