On y va!

‘Er is in het leven niets erger dan niet nieuwsgierig zijn’, vertelt Sonja Barend in een interview met Rick de Leeuw in de laatste ‘Zin’. Ze haalt dat aan omdat ze midden in een opbouw van haar carrière bij de televisie met haar man Ralph Inbar naar Israël vertrok en dat goede leven en een prachtige stek aan de Prinsengracht in Amsterdam achter liet. Die nieuwsgierigheid zorgde er voor, dat ze het achter zich kon laten. Uiteindelijk versterkte het haar eigenwaarde, omdat ze trots was op het durven nemen van een dergelijke stap.

Toen mij laatst een keer gevraagd werd mijn verhaal te vertellen over mijn longaandoening tijdens een congres van Apothekersassistenten, overviel me precies datzelfde gevoel. Ik had koude handen van de zenuwen, diep in mij stroomde het bloed onrustig en trokken de meest onwillige spieren in mijn buik zich samen om het onnatuurlijke vreemde van de zaal, de vijftig stoelen die opgesteld stonden, bij de eerste mensen die kwamen binnendruppelen en wat in folders bladerden. Toen de aanvangstijd bereikt was, werd de deur gesloten en keken al die ogen mij verwachtingsvol aan en ik voelde de vraag boven komen drijven. Zou het me lukken deze dames en heren een uur lang te boeien met mijn simpele zelf. Twee maal een uur later wist ik dat ik het kon en dat had ik nooit geweten zonder die sprong in het diepe. Er moet altijd een eerste keer zijn.

Nieuwsgierig zijn naar hoe het leven uitpakt in de grote en de allerkleinste momenten. Op school is in onze onderbouwgroep de eekhoorns de topspreuk van kracht: Als je wat wil leren, dan moet je  het proberen, als je het niet probeert, dan heb je het niet geleerd. Een stap in het ongewisse is onlosmakelijk verbonden met durven, loslaten en moed.

Toen ik achttien was en snel wat bij moest verdienen, had ik de stoute schoenen aangetrokken en me opgegeven bij een uitzendbureau om te gaan werken in de Augurkenfabriek aan de lopende band. In de nacht voor die eerste werkdag zwol de lopende band tot immense proporties op en denderden de grote potten met zuur aan het einde van de band onder mijn machteloze handen vandaan en spatten in een fontein van glas en zurig groen uiteen. Drijfnat werd ik wakker. De nachtmerrie was een Modern Times waardig. Ik was er kennelijk nog niet aan toe. Ze hebben het zonder mij moeten stellen.

Mijn eerste autorit behoorde tot die nieuwsgierige ondertoon. Natuurlijk durfde ik best alleen te rijden. Dus zat ik even later met klamme handen, verstard en met bonkend hart achter het stuur van de rode Daf 33, die mijn vader voor mij en mijn moeder op de kop had getikt. Het heeft wat ritten gekost, maar daarna ging de wereld open in totale vrijheid en het was een aanleiding tot grootse ontdekkingen op tochten, die ik anders nooit had kunnen doen. Overwinnen.

In mijn puberale bestaan was het ooit fout gegaan met de zelfacceptatie van het vege lijf. Toch had ik in een opwelling de euvele moed gehad om me op te geven bij een volksdansclub in een klein kerkzaaltje in Oegstgeest in de jaren ’70. Toen ik daar, buiten mijn angst om me te tonen aan het publiek, de eerste stappen moest zetten in een kring ten overstaan van iedereen, vergde dat behoorlijk wat eigen overredingskracht van mezelf. Doen, gaan, ogen dicht en springen. Die ene stap opende mijn danswereld weer, waar ik hem ooit verloren had in het verleden.

Mary Poppins.(wiki)

Iedere eerste schrede vraagt om die nieuwsgierigheid, die de angst overwint, het opent deuren naar onbekende wegen en nieuwe ervaringen. De poort van het bekende sluit zich en ik sta op het punt weer een stap in het ongewisse te maken, maar mijn nieuwsgierigheid heeft de stoute schoenen aangetrokken en staat te trappelen. Ik ben er klaar voor. On y va!

.