Oude bagage in de Nieuwe Koffer.

Gisteren was de dag die tot de mooiste vijftien van mijn leven behoorden. De kroon op 25 jaar Jenaplan onderwijs, dat mijn hart had geopend voor de enige echte manier om onderwijs te geven. Door vanuit het kind te denken, door door hun ogen de wereld te bezien en niet te oordelen maar te verwonderen en hun handelen en denken te mogen uitvergroten tot kwaliteiten. Gisteren schreef ik over de rijke oogst.

Nu schrijf ik over mijn gouden vriendinnen en die ene lieve locatiemanager, die de hete kolen uit het vuur moet halen, op iedere school die in de penarie zit. Al weken lang spraken ze bijna niet over persoonlijke dingen en voelde ik me verdrietig en eenzaam door de afbraak van onze rommelige vertrouwde sfeer en de werkdruk, zo leek het, die mijn collega’s over koetjes en kalfjes en kinderen liet babbelen en nauwelijks meer persoonlijke noten deed aansnijden. In mijn malende denkstroom gorgelde het afvoerputje dichterbij dan ik me wenste.

Bang om versprekingen te doen en ook maar iets te verraden hadden ze zich een stoïcijnse en vluchtige houding aangemeten, terwijl op die ene dag dat ik er niet was, de donderdag, de school weer ouderwets gebruist moest hebben. Stiekem en in het geniep organiseerden mijn lieve collega’s en vriendinnen met de ouders een plan, om van mijn afscheid en tegelijkertijd mijn jubileum een grootse en meeslepende dag te maken waar ik nog lang op zal kunnen blijven teren.

Er waren portfolio’s, er was taart voor de hele school,  er was een toneelstuk van het team over de zeven Berna’s met alle uitdrukkingen die mij zo eigen zijn. Er was een Facebook pagina Hastalapasta@schatje-patatje.nl, er was een fotograaf, er was geheimzinnig gefluister, enveloppen die uit mijn handen werden getrokken en weggevoerd, er waren heerlijke salades en gerechten in overvloed, er waren Oud Hollandse spelletjes voor de kinderen. Er was om zes uur een Berna-modeshow met 13 kanten van mij uitgelicht en ik moest raden welke aan de hand van de creaties, die ze het uur daarvoor in schoolbrede groepen hadden gemaakt.

Er werd een schilderij aangeboden die enorm was, en door alle kinderen gemaakt, met een touch van mijn kunstenaarsvriendinnen Judith en Leontien. Alleen al in de lijst zat 25 jaar Overkant verwerkt. Lieve meiden, het is zo’n schot in de roos om met de resten van wat was weer nieuw te mogen bouwen.

Mijn lieve duo Mieke liep de hele avond rond met een rugtasje, vol veertjes en bloemen en een vogelhuisje en bleek uiteindelijk de boer op te zijn gegaan om geld in te zamelen voor een nieuw tuinatelier, het Tuinhuisje. Er werd me door Carolien een prachtige zilverblikken kist aangeboden vol kaarten, brieven, herinneringen van leerlingen van nu maar ook van lang geleden en er tussen in, zelfs uit Australië met het aanbod zeker langs te komen als ik in de buurt ben.

Als klap op de vuurpijl stond daar ineens lieve Janine van de band The Otherside. We zijn ooit tien jaar lang het lichtend voorbeeld geweest van de Overkant, ooit daar schuchter begonnen en uitgegroeid tot een rock-coverband. Ze vroeg of ik er klaar voor was en trok het gordijn open. Daar stonden mijn lieve mannen alle zes en als vanouds moest er nog even wat geregeld worden met het geluid, maar toen mocht ik luisteren hoe ze me toezongen: ‘Zij maakt het verschil’. Daarna zes oude nummers en ik op mijn eigen stekkie naast Janine en als vanzelf vielen de tussenliggende drie jaar stuk en speelden we de sterren van mijn hemel.

Het aller, allermooiste cadeau van die avond was het feit, dat ik deze geschiedenis samen met mijn eigen kinderen, hun en mijn dierbaren en kleinkinderen mocht schrijven en mijn rijke leven kon delen, juist door die collega’s, oud collega’s, door alle ouders, kinderen, oud-ouders en oud-kinderen. Zij vulden mijn leven voor een groot deel met hun liefde en betrokkenheid en hartverwarmende inbreng. Wat was het een speciale tijd.

Lieve lieve lieve gouden vriendinnen en Jan, mijn collega’s, dank jullie wel voor alles dat mijn afscheid zo onvergetelijk heeft gemaakt. Vanuit het diepst van mijn wezen voelde ik de oude vertrouwde verbondenheid, die de Overkant altijd een extra dimensie heeft gegeven. Met die kracht valt op te bouwen en door te gaan, dat wezenlijke samenzijn is de oude bagage in jullie en mijn Nieuwe Koffer. Vanuit de grond van mijn hart wil ik jullie laten weten dat het geen mooiere kroon had kunnen zijn.