Het begin van de vrijheid!

Ik heb het boekenweekgeschenk in mijn bezit. Helaas was ik niet in de gelegenheid om ermee te gaan treinen. Ik had Tilburg gekozen en misschien wel vandaar uit naar Groningen. Lekker treinen, lezen en twee prachtige verre musea bezoeken. Naar De Pont ben ik nieuwsgierig omdat ze pas vernieuwd is. Soms kunnen kleine veranderingen zoveel uitmaken voor de beleving.

Het museum Voorlinden waar ik al die jaren op gewacht heb tot de verbouwing klaar was, poste iedere dag een prachtig, intrigerend of verstild boeiend werk op de facebook-pagina. Al die tijd kon je het museum zelf niet bezoeken. Het heeft lang geduurd. De kunstwerken op zich waren al zeer de moeite waard, maar zoals het een en ander bij mij binnenkwam in die verlichtende omgeving, een architecturaal hoogstandje, met de lange ruime zichtlijnen en de lichte hoge zalen kreeg alles wat er stond of hing nog een speciaal facet aan schoonheid erbij! De natuurlijke omlijsting van het gebouw gaf er  een extra dimensie aan, evenals de ligging en de wandeltocht er naartoe.

Groningen is altijd een brug te ver. Maar treinen en wegdommelen als je te moe bent, of het landschap indrinken, dat mooie oer-Hollandse landschap door zoveel meesters bezongen en vereeuwigd, ja, dat was goed te doen geweest. Rodin had ik al bezocht, maar ik had dan alle aandacht willen richten op de tentoonstelling van Maarten Baas en zijn Hide & Seek. Dat kon er na Rodin niet meer bij.

Soms is een werk al genoeg. Als het vol is daarboven, door wat iets oproept of aanraakt, stop ik. De rest is voor later. Zo gaat het ook met lezen. Bepaalde zinnen schreeuwen om de volledige aandacht. Ik was in het boekje van Herman Koch begonnen. Makkelijk leven. Alleen de titel al is er een om even op te zitten broeden. Er valt op velerlei manieren vorm aan te geven.

Er staat een zin in  die mij ongewoon lang bezig houdt. Waar ik nu, naar een aantal overpeinzingen nog steeds niet klaar mee ben. Sommige zinnen doen dat. Die houden een geest gevangen tot in het oneindige, sterker nog, die blijven meezingen in het achterhoofd tot in lengte der dagen. De hoofdpersoon uit het boek, die met zijn zelfhulpboeken zichzelf financieel naar een jaguar heeft toe geholpen, mijmert over deze aankoop en over de drijfveer die hem ertoe bracht zijn boeken te schrijven. In een van die overpeinzingen doemt ineens de zin op: ‘Het pensioen – de te lange epiloog van een niet – geleefd leven.’

Ik ben van de generatie die de keuze moet maken. Hoe lang is het werken nog een noodzaak. Moet de omschrijving van deze Tom Sanders niet precies andersom zijn. Voor mijn gevoel gaat het straks pas beginnen. ‘Und jetzt geht los’ host mijn episch centrum zinderend. Groots, opwindend en meeslepend wil ik ‘pensioenen’, op de toppen van het leven in de volle vrijheid van het moment. Die trekkende longblazen en die wrokkige spieren sleur ik gewoon met me mee in de vrijheid van het bestaan en weet dat het verzachtend werkt in alle omstandigheden. Want als de geest gelaafd mag worden, verbleken de kwalen als sneeuw voor de zon.

Niet langer is het pensioen het begin van het einde, maar is het het begin van de vrijheid om te mogen kiezen voor de hartenwens en niet voor de afgebakende grenzen van het bestaan. Nee lieve Tom Sanders, en misschien ook Herman Koch, opzij….ik kom eraan, met een tas vol nieuwe mogelijkheden na een ‘te lange start van een beperkt geleefd leven’.