De vakantie is voorbij. Iedereen die stappen heeft gezet in de diverse richtingen, hebben die weg ook weer rechtsomkeer of met een omtrekkende beweging gemaakt. Koffers zijn uitgepakt, herinneringen afgestoft en netjes opgeslagen, waarnemingen nog voelbaar op het netvlies. De warmte, de schoonheid, de sfeer maar vooral de vrijheid om te gaan en te staan waar je maar wilde zonder de dirigerende agenda van het dagelijkse bestaan. Tent, hotelkamer, huisje, yurt of tipi zijn alweer ver weggeschoven. De beperkte ruimtes hebben weer plaats gemaakt voor de riante eigen woning, het vertrouwde huis, de spulletjes.

Nog een laatste oprisping aan museum bezoek een boswandeling of een stad, al dan niet gesmoord in een fikse Hollandse regenbui en dan zijn we er weer klaar voor. Of niet, maar gaan we er gewoon weer mee in zee. Het einde van de vakantie en een nieuwe en frisse start.

Mijn eerste dag van het nieuwe jaar roept wat nostalgie op. Die van Martine Bijl van lang geleden, toen ze voor het eerst op vakantie ging en zich afvroeg hoe het met haar lieve koeien zou zijn, die ze achter had moeten laten. Datzelfde gevoel heb ik nu een beetje. Straks stappen mijn dappere schatjes een nieuwe vorm van schoolleven binnen en ze zullen overrompeld zijn door de metamorfose, die hun oude vertrouwde school gemaakt heeft. Alles is anders.

Voor hen zal het beleven en ondergaan zijn, voor mij is het een vraag. Ik heb ruimschoots de tijd om die te beantwoorden, want op de eerste dag van het jaar zijn er nauwelijks zieken, of er moet in de vakantie iets heftigs zijn gebeurd. Ik ben werkeloos die eerste dag en heb dus meer dan genoeg tijd om te mijmeren. Nou is dat wel een lievelingsbezigheid. In gedachten zie ik ze allemaal weer binnen rollen. Opgewonden stemmetjes, een zoekende blik, een tikkie onwennig misschien, wat tranen, na zo ’n lange tijd onafscheidelijk te zijn geweest als gezin.

Springend van het ene op het andere been, schoorvoetend, stoer, open en ontvankelijk, ze zijn er in alle toonaarden. Ze zingen allemaal hun eigen lied. Hoe is de bodem, waar ze door gevoed zullen worden, mogen ze groeien in hun kwaliteiten, worden ze gezien, van buiten en vooral van binnen. Kruipt men in het kleine hoofd en laten ze zich meevoeren door de gedachten die in het kind varen. Het zal voor alle kanten wennen zijn, maar vooralsnog overheerst het nieuwe, de spanning, de blijdschap van een nieuwe start. Heerlijk begin, vol verrassingen. de eerste weken zijn altijd zo gezellig. iedereen is uitgerust. De kleine onvolkomenheden vallen in het niet bij de verwachtingsvolle gedachten. Wat gaan we leren, wat mag en wat niet. Het schikken gaat vanzelf.

Eigenlijk zou de eerste week, de ontspannen verwachting, dragend moeten kunnen zijn voor het hele jaar. Dan moet men echter van overheidswege daar met nog een en ander wel in tegemoet komen. Minder volle groepen, meer assistentie, meer ondersteuning. Straks als de energie op volle toeren draait, zakt het relaxte sfeertje weg en stort het hier en daar ook weer in. Geen nood, want dan zijn wij er. De achterban, de stopnaald om het gat te dichten. het doekje voor het bloeden, het lapmiddel bij uitstek….Superwoman…De Inval!

Superwoman (Kristin Wells). Art by Gil Kane, 1983.

Met wapperende haren en rolkoffer. Vena vidi vici. Dat laatste hoop ik vurig, want het zou net zo goed andersom kunnen zijn. Dat de kinderen overheersen en de inval roemloos ten onder gaat. We zullen het meemaken. Maar vandaag nog even niet. Ik wens alle kinderen en collega’s te lande heel veel plezier met de eerste aftrap en met het voortborduren ervan. Dan heb ik straks wel een paar mooie kruissteken achter de hand om een hiaat op te vullen. Zet ‘m op.