Uncategorized

De tuin roept

De hele kinderschare was aanwezig op een kleinzoon na. Dochterlief was de lunch aan het redderen, schoonzoon hield de kinderen in het oog, die als een kluwen op de grond lagen en met een stuiterballetje in de weer waren, kleindochters speelden in een hoekje met hun stapelbare bogen en dribbel walste over alles heen of maakte een glijbaantje van de kussens van de bank.

Een noedelsoep, verse broodjes en vega-beleg, thee, koffie en verse jus. Alles bij elkaar goed om 18 hongerige monden te voeden. Nou ja, de Benjamin van het groepje had daar alleen zijn moeder voor nodig. Wat een gezellige bende.

Zaterdagmiddagen zijn voor de voetballende zoons. De één speelde in IJsselstein en de ander in de Meern. Die afstand viel precies in de pauze tussen twee helften af te leggen. Even zoeken naar het juiste veld van de jongste van de tweeling, want die speelde dit jaar in een vriendenteam en niet automatisch op het hoofdveld. Uiteindelijk dus toch. Een mooie match met sportief spelende zoon, een paar keer een mooie assist met op de valreep een doelpunt, prachtig ingekopt.

Daarna stuurde de TomTom me regelrecht naar dat stadje, even verderop. Een kwartier lang tufte de kleine blauwe in het zalige zonlicht er lustig op los. Ik parkeerde hem langs de sloot en wandelde net op tijd het veld op. Ze stonden met 3-2 achter en het werd nog dramatischer. Ik zag de ergernis van zoon met de minuut groeien. Heel spijtig als het voetballend vermogen sterker is, maar er niet opgebokst kan worden tegen de snelle spitsen, die slechts een vergissing nodig hadden van de verdediging om hun kans waar te maken.

Op de wandeling terug langs de sloot stonden de prachtige sculpturale staketsels van de wilde peen gezusterlijk naast het bloeiende duizendblad. Nietige schoonheid temidden van al het blik.

Het toetje, de laatste aflevering van de vierdelige serie Chansons! Met Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps, leverde een, mij totaal onbekende, chansonnier op, die bedroevend mooie liedjes zong en derhalve helemaal in het thema ‘Melancolie’ paste. Het ging om Renaud, een vriend van Dave. Het was niet de enige verrassing van alle vier de series. Overal hadden de twee mannen pareltjes opgedoken en met name Rob was de grote connaisseur, die van alles en iedereen wel een bijzonderheid wist. In mijn ogen zijn de twee er volledig in geslaagd om het chanson weer groots en meeslepend terug voor het voetlicht te krijgen.

#Inktober van 6,7,8 oktober kende de volgende opdrachten: Fan, Watch en Pressure. Bij een ventilator moest ik aan spinnen-pret denken. Moeder spin die tegen haar kleintjes zegt: ‘Kom liefjes. We gaan zwieren en zwaaien. Even de kopzorgen eruit werken’, waarop ieder een wiek van de ventilator uitzoekt en aan spinnendraad meezeilt in de vaart der volkeren. Zie daar maar eens beeld bij te verzinnen. Natuurlijk speelde ook het lied ‘De speeltuin door mijn hoofd. ‘Af en toe gaan pa en moe met ons naar de speeltuin toe’. Als het over tijd en horloges gaat is The White Rabbit uit Alice in Wonderland de meest aangewezen persoon. Altijd te laat en haastig, altijd onderweg, zeulend met zijn enorme horloge. Bij Pressure kwam de prinses op de erwt bovendrijven. Als een erwt onder een grote hoeveelheid matrassen al pressie geeft en blauwe plekken oplevert, dan moet je wel echt adelijk zijn.

De hemel kleurt rozerood en belooft al het goede. De tuin roept.

3 gedachten over “De tuin roept

  1. .

    Terwijl de heren zochten naar de betekenis van “melancholie”,
    had Victor Hugo die reeds lang neergeschreven:

    La mélancolie, c’est le bonheur d’être triste.
    Victor Hugo

    Prachtig maar ook een droevig liedje.

    Te raconter enfin qu’il faut aimer la vie et l’aimer même si
    Le temps est assassin et emporte avec lui
    Les rires des enfants et les mistral gagnants…

    Geliked door 1 persoon

Reacties zijn gesloten.