Uncategorized

Een menswaardig einde

Een koude druilerige dag was bij uitstek geschikt om een online workshop te volgen. Mijn eerste op deze manier. Voor iets moet ergens een eerste keer zijn. Aboriginal-kunst was me wel bekend. Jarenlang hebben we hier in Utrecht er een museum voor gehad, dat helaas de deuren sinds een aantal jaren heeft gesloten. Zorgvuldig zorgde ik dat alle attributen klaar stonden en de geleverde spullen netjes uitgestald. Iets wat nodig moest was het ordenen van mijn grote doos Pastel, waar de krijtjes sinds jaar en dag kriskras door elkaar heen lagen. Alle kleurschakeringen bij elkaar gezocht. Een glas koffie gemaakt, verlengsnoer geregeld voor de Ipad, kranten op de tafel en een doek, want we gingen eerst aan het werk met pastel.

Ondanks de dagelijkse tekeningen bij mijn reis om de wereld in 80 dagen had ik al lang niet meer echt op doek gewerkt. Deze zou voor de kleine filosoof worden, die gekko’s had besteld. Fase een was vandaag, fase twee volgt over twee weken.

De instructies waren duidelijk en gemakkelijk te volgen. Elke nieuwe techniek, in dit geval pastel met acryl is een verrijking want vaker toe te passen. Vriendinlief werkt veelvuldig met kinderen en als haar kunstkoets bij de scholen voorrijdt, is succes verzekerd. Juist doordat ze zoveel praktijkervaring heeft en daarnaast nog alle ideeën zelf uitprobeert weet ze als geen ander tegen welke problemen je aan kan lopen., Deze workshops zijn voor alle niveaus, stapsgewijs opgezet met een levering van al het materiaal. Hieronder de link.

Home

Daarna evalueerden we nog een uurtje met elkaar over de telefoon als mooie afsluiting van een zinvolle morgen. Het bracht me terug naar mijn oude school. De inspiratie die kinderen je kunnen geven tijdens hun experimentele ontdekkingsreizen is groot. In zo’n wisselwerking stimuleer je elkaar en voeden ze mij net zo als ik hen voed met nieuwe ideeën. Uit elk idee werd wel weer een nieuwe geboren, tijdens het ontdekken maar ook later in de evaluatiekring aan het eind van de dag. Kinderen die elkaar bevragen over een proces zijn eerlijk en open. Die transparantie zorgt voor een helder inzicht of een vergroten van de mogelijkheden. Door dergelijke kringen konden ze de volgende dag door met hun eigen project. Een ander groot voordeel was, dat er door een terugloop van de leerlingen een lokaal vrij kwam waar we een ruim atelier van konden maken. Eindelijk was er de tijd om ‘groot’ te kunnen werken.

werken in het atelier

Bijvoorbeeld met de geweldige grote drukpers, een oude wringer op een tafel vastgeschroefd, die ik ooit van een Rotterdamse kunstenaar had gekocht. Experimenteren met veel verf, monoprints maken en kunnen draaien aan een ‘echte’ pers. Zelf hadden we daarmee de ruimte gekregen om technieken van te voren breed uit te proberen. Een geluk bij een ongeluk. Zulke mooie momenten mis ik natuurlijk stiekem wel. Maar wie weet, wat er nog komen gaat. Voorlopig gaat mijn eigen project nog gewoon door. Ik was gisteren op dag 55 aanbeland. Nog 25 dagen te gaan en het verveelt nog geen moment. Ondertussen kan ik verder experimenteren met de dots en lines van de aboriginals.

In de krant een nieuwtje over het leven na de diagnose Parkinson. Het bleek uit een interview met de psychiaters Sonja Rutten en Odile van den Heuvel behalve de bekende symptomen als het schuifelen en de stijfheid al eerder psychische effecten zich kunnen openbaren. Daartoe behoren zelfs excessen als gokverslavingen, geldsmijterij en hypersexualiteit. Ook kan het aanvankelijk lijken op een burn-out. Als dan uiteindelijk, soms na jaren, de diagnose gesteld is, blijkt dat een scala aan psychische problemen op kan treden, maar dat de meeste van die klachten goed te behandelen zijn door het dopamine-tekort te bestrijden met een medicijn. En bij het lezen van dit verloop, denk ik terug aan de moeizame lijdensweg van mijn vader, waarbij men nooit de weg heeft gevonden om hem weer op te laten klimmen. Het zorgt voor een met terugwerkende kracht spijtig gevoel. Dat had ik hem toch graag gegund, een menswaardig einde.

‘In 80 dagen de wereld rond’ Tunesië

Op papier: Naar Alexandre Roubtzoff. ‘ Fatima och Manoubia’ Tunis 1917. In de kom: Tunesische Tajine-eier/aardappelschotel uit de oven

1/2 klein bosje peterselie
1 grote ui naar keus
2 teentjes knoflook
klein blik kikkererwten
2 aardappelen
1 eet lepel tomaten puree
1/2 eet lepel harissa
1/2 theelepel zout
1/2 theelepel zwarte peper fijn
1/2 eetlepel rashanoud
1 kommetje paneermeel
zonnebloemolie
pakje feta
4 eieren

Je bakt de fijn gesneden ui, de fijn gesneden knoflook 1 teentje,
de tomaten puree en de harissa, dan de kikkererwten en de feta er door roeren, zwarte peper en evt. zout naar smaak. In het recept wordt dit met gehakt gemaakt, die ik vervangen heb voor feta met kikkererwten. Laat afkoelen.
Snij de aardappelen in kleine blokjes en bak je ze in olie niet te gaar, als dat ook klaar is
laat je dat ook af koelen
Nu pak je een ovenschaal
Daar doe je de fijn gesneden peterselie in, de paneermeel, de ras el hanout en 1 teentje knoflook, fijn gesneden. Afkoelen
Roer alles door elkaar, doe 2 eieren er door, twee eieren er bovenop, zonder te klutsen
Even de oven voor verwarmen op 200 graden
En er in 30 minuten ongeveer
Als je er een mes in steekt en hij komt er schoon uit
Is het gerecht klaar.

2 gedachten over “Een menswaardig einde

  1. Mijn schoonvader kreeg ook geen menswaardig einde. Zes uur lang hebben we hem allen vreselijk zien afzien. Dat zou niet mogen gebeuren, gelukkig staat de geneeskunde daar nu een stuk verder in.

    Geliked door 1 persoon

Laat een reactie achter op omabaard Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s