Uncategorized

Daar niet

Een donderende slag zorgde ervoor dat Morpheus armen niet langer de slaap wiegden. Bij de tweede was ik helemaal klaarwakker. Het hemelwater gutste al naar beneden en te laat zag ik het beeld van de drijfnatte blauwe kussens op de tuinstoelen liggen. Niets meer aan te doen. Licht uitknippen en genieten van de grilligheid van flits en het razen van de donder. In een nachtelijk uur, als het heelal om de paar minuten een foto schiet van de wereld, is het makkelijk voor te stellen dat men er vroeger hele verhalen bij dacht. Als het inslaan niet zo eng was, had ik er onbevangener onder gebleven.

bunkerEenzelfde bunker achter de volkstuin

Er lag aan die angst nog een andere traumatische herinnering aan ten grondslag. Tijdens de vakantieontspanning waar we als kind naar toe moesten, werden we bij onweer als makke schapen in een hok gedreven. Dat hok waren de bunkers die her en der op het sportveld stonden, te klein, te muf, te betonnerig. Het leverde gegil en hartverscheurend gehuil op bij elke donderslag. Daar tussendoor bibberden we de moed bij elkaar met iedere stilte die volgde. Mijn aversie voor deze weken groeide met de jaren en met onweer ben ik op mijn quivive. Niemand krijgt me op zo’n moment meer in een schapenkot. De schoonheid en de kracht kan ik dwars door de herinneringen wel zien.

Te vroeg wakker dus en het hield ook weer op. Het bleef lang donker. Pas om half zes begon de lucht te klaren. Aan het onweer gingen een paar broeierige dagen vooraf. Een lunch gisteren op de binnenplaats bij dochterlief was nog te doen. Prietpraat, kleindochtergenot en lekkere boterhammen onder de gingko, schoonzoon schoof aan, een korte pauze voor de harde thuiswerker. Over de muur heen popten als duveltjes uit een doosje het buurjongetje en kleinzoon op. Ze waren bij de buren aan het spelen. Steeds toonden ze hun nieuw veroverde buit. Boterham met hagelslag, orio’s, koffiekoekjes en ze verlegden grenzen door af en toe bijna op het muurtje te gaan zitten wat altijd weer eindigde in een waarschuwing, waaraan ze schuifelend gehoor gaven. Kleine doerakken.

IMG-1239

Twee dagen minieme bezigheden leverden de zin voor een fietstocht, niet in de laatste plaats om even verkoelende wind door de haren te voelen. Tocht rond de stad met de luid spinnende ebike.

IMG-1241

Langs het industrieterrein Het Klooster was ik nog nooit geweest.  Hier lagen op afstand van elkaar drie kazematten in het water. Hun betonnen staketsels staken ruig uit en waarom ze daar in het water lagen en niet ergens op het land stonden, had alles te maken met het verbreden van de sluizen. Bovendien, omdat ze tot het werelderfgoed behoorden, als onderdeel van de Waterlinie, lagen ze op hun kant, om te tonen dat ze verplaatst waren. Haal iets uit de context en het krijgt onmiddellijk een ander aanzien. Hulpeloos en droefgeestig. Ze zagen er verloren uit met hun fundamenten als afgebrokkelde tanden in de gapende mond.

IMG-1242

In het kanaal lagen de grote schepen aangemeerd met namen als Sirius en de Amor Vincit naast oer-Hollandse Janna’s en Geertruida’s. Het fietspad was vriendelijk en de wind deed wat het beloofde. Ze wapperde het gemoed door elkaar.

IMG-1250   IMG-1247

Aan het eind van de tocht achter mijn wijk vond ik een kudde biograzers au naturel in het hoge gras en waande me even op de grote stille heide. Het onweer schoof voor het plaatje. Er stonden geen bunkers of kazematten om in te schuilen, daar niet.

6 gedachten over “Daar niet

Laat een reactie achter op omabaard Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s