Uncategorized

De vraag blijft roerloos hangen

Majellapark met haar grote mooie majestueuze bomen en de bescheiden afmetingen oogt vriendelijk en spreidt haar grasveld uit in een uitnodigend gebaar. Aan de zijkant spelen de kinderen van een dagopvang of creche. Ze dragen allemaal neongele hesjes over hun kleren heen. Dwars door al het natuurgroen is het moeilijk zoekraken. Ze dwarrelen als gifgeel door een deel van de tuin, hangen aan de rekken, doen bomentikkertje of iets wat er op lijkt. De leidster is in een volwassen neon gestoken en een helpende hand ook. Dat het dé leidster is, is te zien aan haar houding en handelen. Een armzwaai, een vermaning, een waarschuwing. Met regelmaat drijft ze ze bij elkaar en houdt al haar schapen binnen handbereik.

De oude dame zit op de bank, de rollator naast haar in de aanslag en kijkt geamuseerd toe hoe dochter, zoonlief en ik de kleden als piketpaaltjes opstellen. Ieder onze eigen anderhalvemeternorm. In het midden zit de jongste aanwinst van de familie en hobbelt er tussendoor om soms hier en daar ineens, tussen zijn meegebrachte speelgoed, crackertjes en water, gras te ontdekken en het, verwonderd, tussen zijn graaiende vingertjes ziet kronkelen. Tussendoor bespreken we de wereld en haar moeizame huizenverkoop, de onrust, het knuffelloze en de leegte die het meebrengt.

IMG_0988

Vier grote mannen, hemden, gespierde armen, sterk gebruind, strijken neer op de plek waar net nog de oude vrouw zat. Een van hen steekt een sigaar op. De verschroeide geur tempert de luchtigheid. Aan de andere kant van het veld spelen kinderen en lachen en roepen luid, ze schieten van hun speeltoestellen af en soms jengelt er een om een gemiste kans.

De hoge bomen ritselen. Er komt een kauwtje aangestapt. Dochter geeft aan nooit het verschil te zien tussen kauw en kraai. De zilvergrijze kop van kauw is makkelijk te herkennen en de verschillende grootte tussen hem en de kraai, roek en raaf. Raven zie je steeds meer, ze zijn enorm en imposant. Ik ben gek op deze beesten, al zijn de kauwen in de dakgoot van het huis hier meer dan aanwezig in de maanden mei, juni en juli. Boven de volkstuin vliegen ze in grote getale over, rond een uur of zes en strijken neer op de bomen tegenover de flats van Overvecht. Ze roepen elkaar bijeen met hun luide klokkende geluiden. Conclaaf in de hoogste boom. De twee kraaien op het veld kijken ze met wat dedain na en laten ze vervolgens links liggen. Die hebben genoeg aan zichzelf. Net als kraai zijn roek en raaf monogaam voor het leven.

IMG_0987

Turkse pizza’s en pide met lekkernijen, pruimen van de groenteboer die soms zure grimassen trekken in hun gezichten, onaangeroerde zontomaten. Tegen vijven lekt het zonlicht niet langer door het bladerdek en steekt er een frisse wind op. Tijd om huiswaarts te slenteren. Dochter schiet met fiets en al tussendoor naar de weg. ‘Dag dag’, lucht-kussen en zwaaien. De kleine  verwonderaar slobbert alle indrukken op van zijn  vernieuwende wereld, zielstevreden in de kinderwagencocon.

Bij het oversteken valt me ineens de drukte van de stad weer op. Iedereen is volop in bedrijf ondanks de vakantie. Spits blijft spits. Fiets en scooter triggeren ook een aardige partij mee. Leve de stoplichten, die alles even stil doen vallen. Zoon appt later in de familieapp: ‘Het was gezellig. En lief dat jullie kwamen. Wanneer mag ik mama weer knuffelen.’ De vraag blijft roerloos hangen.

5 gedachten over “De vraag blijft roerloos hangen

Laat een reactie achter op lem2 Reactie annuleren

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s