Uncategorized

Virale beslommeringen

Er waren twee bijzondere gebeurtenissen voor deze thuismuis, deze blijfsijs, deze binnenvetter. Gisteren belde dochterlief of ik even naar beneden wilde kijken. Daar stond ze met haar drie jongens, twee op een eigen fiets en een achterop. De laatste keek wat stuurs onder zijn helmpje door. Snel schoof ze het gevaarte af en gaf hem een peer te snoepen. Lieve prietpraat, niet zoals vroeger over de schutting, maar over de galerij . Ze kwamen zwaaien en handkussen brengen uit Utrecht. Een respectabele afstand voor korte benen om te fietsen. Het was heerlijk, ook al was er van vasthouden geen sprake. De kussen vulden het hart tot in elke uithoek met de liefde, die ze brachten. Cadeautje. Wat een mooie geste in een tijd van facetime en app.

IMG_8520

Het tweede cadeau kwam vanmorgen met een belletje. Gisteren had broer beloofd om langs te komen en een fiets te brengen van zijn schoonzus. Helemaal vergeten in mijn monkelingen over virussen, leesvoer en grote en kleine gedachten, verdronken in het boek van Camus, dat ik door de boekenclub van Mondo aan het lezen was. De Pest gaf naast prachtige literatuur ook wat beklemming en de optimistische gedachte dat alles altijd nog erger kon. Nog erger, niet voor te stellen. Midden tussen de grote stervende bruine ratten belde broer. De fiets. Ja dat was waar. Lichte paniek. De schuur en zoonlief, die nog op een oor lag. Wat nu. ‘Vraag of broer hem in het halletje wil zetten’, zei deze oernuchtere Hollander, ‘dan maak ik straks plek in de schuur’.

Wat had ik broerlief graag geknuffeld en op de koffie onthaald. Later nog eens dunnetjes over doen. Hij gooide de sleutel in de brievenbus en na zijn vertrek sloop ik naar beneden voor de acculader en de reservesleutel. ‘Te weinig beweging’ hijgde het vege lijf na de trap, die ik voor de tweede keer die ochtend weer af en op moest. Bij de eerste tred op de trap had ik de krant uit de brievenbus gevist. Het adres van schoonzus werd door geappt en natuurlijk bedacht ik iets om mijn intense dankbaarheid vorm te geven. Dat schrijf ik niet op, want het is een verrassing.

IMG_8533

Camus had me in de greep. Wat een boek en wat fijn dat hij  in ere werd hersteld. Ik las hem in de jaren ’70. Beneden in de kast ontdekte ik gelukkig het merendeel van zijn boeken nog. Niet weg gedaan in de eerste grote opruimwoede na het arbeidzame leven. Daar stonden ze. De Vreemdeling, De Val en de Gelukkige Dood naast het nu zo fel begeerde exemplaar van De Pest. De kaft vertoonde net als haar lezer ouderdomsvlekken en zag er wat groezelig uit, het bijtje onder de titel vloog nog altijd dapper op. Achterop de kaft stond de indringende kop van Camus. Ik was vergeten hoe zeer ik van hem genoten had.

IMG_8534

Zoals Camus staan er meer stille schrijvers in de kast. Exemplaren die ooit zijn binnengekomen en die ik vol vuur heb uitgelezen, maar nu vergeeld stof staan te vangen. Een mooie gelegenheid om ze onstoffelijk en onsterfelijk te maken door een nieuw herlezen. Met al die boeken zal dat een reis opleveren die eindeloos lang kan worden uitgesmeerd. Reis door de kamer, deel twee. Voorlopig blijf ik nog even in Algiers, waar de Pest om zich heen klauwt en er onverbloemd over geschreven wordt. Vreemd genoeg brengt het de onrust tot bedaren, geen tijd voor virale beslommeringen.

8 gedachten over “Virale beslommeringen

  1. Ik kan nu niet echt een boek als ‘de pest’ lezen vrees ik. Vroeger heb ik het wel gedaan, maar de vele jaren hielpen vergeten. Ik heb een voorraad mee uit de bib.

    Hartverwarmend dat je de dochter en kindjes in levende lijve zag! Een lief gebaar. Hier beperkt het zich tot filmpjes en telefoontjes, minstens 40 km overbruggen ze nog niet.

    Een klein PSje, als ik uitvergroot, lijkt het alsof je dochter je een zoen toewerpt 🙂

    Like

    1. Ik had er ook zelf nooit aan begonnen als de boekenclub van de VPRO er niet mee gekomen was.
      Van Utrecht naar Nieuwegein is niet zo ver als bij jullie. Ik denk tien tot vijftien km, maar wel dapper van ze.

      Liked by 1 persoon

Reacties zijn gesloten.