Uncategorized

Drentse Weidsheid

Terwijl ik per ongeluk in een houding van een oefening van de fysiotherapie belandde, en die in een opwelling tien keer uitvoerde, zoals het normaliter betaamde, was het oog op mijn klerenkast gericht. In een keer wist ik wat ik die dag aan zou trekken. Had het me die dag vaker afgevraagd. Het was mooi weer, maar we trokken naar het Noorden en was het daar dan niet te koud. ‘Laagjes’, hoorde ik mijn moeder zeggen, ‘Altijd laagjes. Dan kan je ontpellen’. Het blijft een goede raad.

005Glanzende katjes

Met de zussen via een zonovergoten wegrestaurant met uitzicht op het uitgestrekte vogelgebied over Lelystad naar Paterswolde, waar in een dagverblijf met een op Reggio geschoeide leest gewerkt wil worden. In de middle of nowhere leer je elkaars vrienden kennen. Ik weet niet waar deze gedachte vandaan komt, maar ik schrijf ‘m toch maar op. Misschien wel omdat zuslief een kei is in het vinden van een nieuw spreekwoord door er twee of drie aaneen te smeden. Eigenlijk hebben we genoeg aan elkaar, waar we ook zijn. We zitten in deze onverwacht warme lente te wachten voor een lege voetbalkooi. Waar zijn al die ballende en spelende kinderen in dit verlaten oord. Daarvoor waren we, in afwachting van de herkomst van zus, naar een handjevol winkels op de hoek gewandeld. Onderweg glanzende katjes en volop zon.

012Het meer

We willen terug naar het meer waar we langs gelopen zijn. Als zuslief klaar is, zoeken we dat water, maar het meer ligt achter glas van een gerenommeerd restaurant met zonnekoesterende hoofden, matige visschotels, waarbij we onze husseltechniek, drie gerechten vier bordjes, glansrijk uitvoeren en we gaan door naar de kringloop in Vries. Eens een kringloop, altijd een kringloop. Het is er groter dan verwacht. Een ontdekkingstocht om rond te kijken, de bakermat voor de verwondering. Vooral in kleine prullaria voeren ze het feest aan. De kleding laten we rechts hangen in dit geval. Ik vind er een buitenezel/schilderkist zonder pootjes. Handzamer om mee te nemen en goed voor de olieverf en een schikking ‘à sortie’. Nu rammelen ze steeds in de grote kist door elkaar.

Zuslief vindt een pinquin en een rubber plantenbak, andere zus een stenen slak en een bloes, goed voor de zanguitvoering. We rijden door naar Haren en Zuid-Laren met de grandeur van een Bergen of Blaricum en verblijden daar op de valreep nog even de verkoopsters van ‘niet hiero maar daro’ met een goeie koop door twee zussen. 70 % bij veel en altijd nog boven mijn budget, maar mét de snedige optelsom van mijn moeder. Hoeveel heb je bespaard?. De wedervraag: ‘Maar had je het nodig?’ verdwijnt in de plooien van een brede glimlach.

040Mankes boompjes met lantaarnpaal.

Door naar de prachtige zonsondergang die de straten goud kleurt en achter ons ligt. Nog net op tijd de rode bol en de boompjes van Mankes. Weliswaar met lantaarnpaal maar in roodgouden gloed en op de valreep een snelle actie om een en ander te vereeuwigen. Voordat we daar aan kwamen, doken we ineens vanuit het dorp een zandweggetje op. Het asfalt hield het abrupt voor gezien. Het leidde van de boompjes naar het plaatselijke eetcafé annex de dorpskroeg voor een onvervalste borrelhap.

041Klinkend slotaccoord

Anderhalve Brusschetta en wat bitterballen met een sierlijk glas wijn en omdat het zo lekker was, nog een tweede, omdat rijden die dag niet aan de orde was. Wat een leven. De weg terug dommelde in rode lichten en een vallende nacht. Zus bleef wakker en stuurde ons veilig en vertrouwd de Drentse weidsheid uit.

4 gedachten over “Drentse Weidsheid

    1. Daar hadden we het nog over met elkaar. Het leven is te kort. We hebben de obstakels opzij gezet of overwonnen en daarna zijn we gaan bouwen, met dagjes, met een weekend uit en met een week vakantie. Dat doen we nu al weer jaren tot ieders groot genoegen! ❤

      Like

Reacties zijn gesloten.