Uncategorized

De paden op, de lanen in

De winter kruipt er een beetje in. In de ochtendberichten stond dat het leven een verandering van leefstijl nodig heeft in plaats van de hoeveelheid medicijnen die we gemiddeld slikken. Wat mij opvalt (maar hé, ik ben ook maar een leek) is dat mensen een angstcultuur aangekweekt krijgen. Ik schreef het al eerder. Mijn moeder had een gulden stelregel. Alles waar te voor staat deugt niet. ‘Behalve tevreden’, antwoordde een alert persoon. Ik heb het idee dat mijn medicatie voor de longen voor geen meter meer lucht laat opnemen. De hartmedicatie zorgt er aan de andere kant voor, dat ik me zekerder voel, omdat daar alles onder controle lijkt te zijn. Waar komt dan die moeheid vandaan. is het nog steeds een nasleep naar een zomers verlangen. Donkere ochtenden , die druilerig en zwart beginnen. Het bed dat stukken warmer is dan haar omgeving. De vermoeidheid hangt onder mijn ogen als een vleug blauwgrijze weerschijn. ‘Je doet teveel’, zeggen mijn toehoorders, maar niets is minder waar. Waarschijnlijk doe ik op dit moment te weinig. Bewegen is het nieuwe stokpaardje.

glazen bol

De vicieuze cirkel heeft toegeslagen. Ik ben kortademig, dus kan minder uit de voeten, dus ben nog kortademiger, dus kan nog minder uit de voeten, enzovoort. Het is  het grote angstsyndroom der ouderen. Wordt geen bankhanger of een begonia-aanbidder, want dan ben je de klos. Ja ja, makkelijker gezegd dan gedaan. Hoe zit het dan met die vochtige atmosfeer, die me de adem afsnijdt.

Natuurlijk, op een dag zijn er altijd ergens wel drie of vier ontmoetingen. Ik moet vandaag met iemand een verhaal doorspitten en op de rails krijgen, ik ga naar de fysio en zoonlief is zijn middagmaal voor een deel vergeten, dus breng ik dat zo langs. Dan is er waarschijnlijk nog een ontmoeting te verwachten met vriendin voor onze gezamenlijke vertelling, dus saai is het leven niet en het wordt er ook echt niet passiever op. Feit blijft dat het amechtig hijgend gaat.

082.JPG

Het brengt me naar vorig jaar waar ik een mal hoestje had ontwikkeld en dezelfde moeheid me overviel. Daar rolde het infarct uit. Destijds had ik wat pillen tegen de hoge bloeddruk en ging vooralsnog op eigen kracht, maar Bruin trok het niet. Zover was duidelijk. En nu dan. Die negen farmaceutische hulpmiddelen lossen de benauwdheid niet op en ook niet het gevoel van intense vermoeienis, maar zonder pillen zou op dit ogenblik als drijfzand voelen. Mensen zouden hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen, stond vanmorgen in het artikel. De interpretatie is zeer persoonlijk. De een piept al bij een schaafwondje en bij de ander moet eerst het bot achterstevoren staan, bij wijze van spreken. Dat laatste lijkt me rigoureus, maar verbeeldt met name de intensiteit waarmee pijn verdragen kan worden.

002Balans

Een gezonde levensstijl zou ook een teveel aan sport kunnen opleveren, een overdaad aan beweging, een fanatisme dat de perken te buiten gaat. Ik sportte drie keer per week twee uur voor het infarct manifest werd. Daar ging duidelijk iets fout. Ik wist dat het hoestje vreemd was, maar als ik naar de dokter ging, was er steevast hetzelfde riedeltje en het gevoel door de bril van een hypochonder het leven te bezien. De fysio vond me wel weer rijp voor de sportschool, onder de vleugels van de kenner uit het vrije veld in. Het voelt niet goed. Maar ja, je kan ook niet in lengte der dagen zo gefocust blijven op jezelf. Daar word je pas echt beroerd van. Hoe nu verder.

077De paden op….

Doorgaan met ademhalen lijkt me een goeie en verder wat minimaliseren met het hooi op de vork, waar aan de andere kant de training van het vege lijf erin mag blijven, balans zoeken en vinden. Nee, met Tai chi of Mindfulness red je het ook niet alleen. Lichter leven, te beginnen met de ochtenden en een zomertijd, mijn chemische fabriek in balans en voldoende ontspanning.  Leefstijl dus, geen sinecure. We gaan het zien. Te beginnen met een robbertje rond de Lek. De paden op, de lanen in.

5 thoughts on “De paden op, de lanen in

  1. Ach Berna, hoe moeilijk is het, het lijf en de gedachten in balans te houden. Veel herkenbaars, oh hoe moeilijk is het gedurende de dagen te doseren.

    Like

  2. Prachtig geschreven, zoekende naar die balans lijkt vaak de grootste missie in het leven. Deze millennial slaat haar Happinez blaadje nog maar een keertje open 🙂 Hoi vol en blijf die paden bewandelen! Liefs, Carola.(en groetjes van Marcel)

    Like

Leave a Reply to Carola Pelgrom Cancel reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s