Uncategorized

Water onder de brug

Nog steeds aan het lezen in het boek van Renate: ‘Dagelijks werk’ en ieder hoofdstuk geeft aanleiding om de radertjes bovenin weer eens aan het werk te zetten. In het hoofdstuk van Geldzaken uit 2002 schrijft ze: ‘Als er maar genoeg tijd verstreken is, laat vrijwel elk drama uit je leven zich in twee of drie kalme zinnen navertellen. Al die emoties, die tranen, die slapeloze nachten…Je had ze jezelf net zo goed kunnen besparen, want na een paar jaar is alles water onder de brug.’ Relativeren is een kunst op zich.

Mijn moeder en mijn oma hadden er onmiddellijk aan toegevoegd: De soep wordt nooit zo heet gegeten als ze wordt opgediend. Daarbij hadden ze hun bedachtzame blik opgezet. Doordringend, vorsend ook, om te peilen hoe de uitdrukking zou vallen. Bij elk protesterig ‘Ja maar’ volgde een weloverwogen weerlegging, die niet zelden uitmondde in een nieuw gezegde. Ze waren mijn Orakel van Delphi après la lettre, als filosofen hun tijd ver vooruit.

De Pythia door John Collier

Renate haalt een waarheid aan, die niet te weerleggen valt. Als je maar lang genoeg wacht, strijkt de tijd de onwillige plooien glad. Verdriet, woede, wantrouwen verzachten met elke dag dat de emotie verder weg ebt. Soms zelfs zo dat je ineens op een punt bent aangeland, waarop de schrijnende pijn nog slechts oproepbaar is en niet meer als constante voelbaar.

Er zijn een aantal schrijnende verliezen voorgevallen in mijn leven. Dood wandelde voortdurend met me mee, omdat ik als een inktlap van vroeger, het verdriet opzoog als pure blauwe inkt, de vlek vergrootte en me het schuren van het verlies eigen maakte. In die vijver doopte ik vervolgens de inkt en schreef er dagboeken mee vol. Romanticus in de dop. Ik was een puber en vol uitwaaierende emoties, de Duitse taal kent die prachtige uitdrukking: Himmelhoch jauchzend zum tode betrübt”. Dat was ik en bleef ik tot in lengte der dagen

cropped-0011.jpg

Opa, oma, vrienden op jonge leeftijd, later vader, moeder, de vader van de kinderen ze gingen allemaal dood. De heftigheid is er af, inderdaad is het water onder de brug, de pijn opgegaan in het leven. Het gemis is gebleven. Net als de bijtende scènes bij het opheffen van de vriendschappen, verbonden die gesmeed leken voor het leven en die toch een einde vonden, een achtbaan aan emoties, zo hoog, dat het niet ooit te overstijgen leek door enig ander gevoel en toch kabbelde het ten leste een beek in, een meer, stilstaand water.

De muziek van de Dijk spreekt me daarom aan. Huub van der Lubbe penseelt een palet aan emoties in de kleuren van alledag. Ze zongen: ‘Niemand in de stad’ en daar maakte het water zich druppel voor druppel weer los, de doden kregen contouren, werden weer namen. Het zorgde er voor dat de pijn oplichtte voor zolang het nummer duurde en de woorden stroomden. Het mocht er zijn, gevangen in het lied, verzachtende ontlading.

050.JPG

Het komt allemaal langszij door die paar regels van Renate in een hele andere context. Ze werpt me jaren terug en leid me ‘het leven is lijden’ door tot het punt waarop ik, nu in kalm vaarwater, alles een plek weet te geven. Uit voorbehoud om het aangedane hart te laten rusten en omdat alles wat ooit zo belangrijk leek door de tand des tijds niet meer is dan dat. Een paar kalme zinnen en water onder de brug.

 

3 gedachten over “Water onder de brug

Reacties zijn gesloten.