Uncategorized

Gekoesterd als nooit te voren

Een tijd geleden gebeurde er iets desastreus. In volkomen onachtzaamheid, iets wat vaker gebeurde als gedachten de realiteit even lieten verdwijnen. Ik raakte mijn kleine kunstenaarsoog kwijt. De kleine Ixus was uit mijn tas geglipt op weg naar een ander, misschien wel een beter leven. Natuurlijk waren broertjes Canon, groot en klein, er om het leed op te vangen, al treurden ze zwijgend, maar ze konden de dragelijke lichtheid(variatie op een thema)niet vervangen. Beide lieten me torsen, waar de Ixus me vlinderlicht door de schoonheid van het leven leidde.

IMG_2355

Een tijd lang koesterde ik nog de wens dat, via de sociale media, men op zoek zou gaan naar de achtergebleven zwijgende beelden van het gemis, al wist ik niet meer wat. Langzaam aan verbleekte de herinnering en daarmee het bestaan. Als je maar lang genoeg verdwenen bent, is het tijd voor een herijking van de waarde. In mijn dromen draalde ik onrustig met lege handen en legde beelden vast in koortsige schetsen ten einde een wringende vervanging. Het mocht niet baten. Eens verloren, altijd verloren. Langzaam krulden de hoeken sepia om.

Voorlopig zwijmelden de broertjes om het hardst om maar de belangrijkste plek in te mogen nemen. De kleinbeeld won, vanwege dat klein, maar toch nog altijd reusachtig als ik het vergeleek met…Nee, niet meer aan denken. geen geld voor een nieuwe, dus we moesten het met de broertjes stellen. Ze deden hun uiterste best en hebben heel wat belevenissen vastgelegd, samen met de onvolprezen iPhone, ook handzaam maar te vergelijken? Nou nee.

Gisteren wilde ik de foto’s van de kleine broer invoeren in mijn PC. Daar had ik een kabeltje voor nodig. Dat kabeltje was in dat fluïdum van onwetendheid terecht gekomen. Ik speurde naarstig het hele huis af. Fruitschalen, boekenstapels, bedspijlen, tijdschriften werden opgetild, uitgeplozen, nauwkeurig aan een onderzoek blootgesteld en ten einde raad pakte ik de draagtas van grote broer. In tomeloze drift ging elke rits open. Ineens voelde ik aan de voorkant een oneffenheid. Daar zal je hem hebben, bedacht ik opgewekt, het kabeltje indachtig. Ik graaide in het vak en diepte uit haar krochten tot mijn grote verbazing de verloren gewaande Ixus op. Als een kind zo blij!

IMG_7026.jpg

Dat was ik en vandaag heb ik achter elkaar te pas en te onpas elke stap in de natuur, met zussen, zilte zee en zon vastgelegd. Meer dan ooit te voren voegde de Ixus, eindelijk uit haar benarde donkere dagen bevrijd, zich naar mijn hand. ‘Ouderdom komt met gebreken’, fluisterde mijn moeder over mijn schouder heen, waar zus schaduwrijk uit het zonovergoten strandvenster stapte. ‘ Had je de Heilige Antonius wel aangeroepen’. Haar glimlach trok breed en zonnig over het rimpelloze water heen.

IMG_7033.jpg

Als het denkhoofd in werking treedt, vooral dan, verdwijnen er beelden, afspraken en spullen naar onnavolgbare gebieden. Ik probeer me zo bewust mogelijk te zijn van de zorgvuldig uitgekozen opbergplek, maar het is alsof de duvel er mee speelt. Juist dan verdwijnt die belangrijke vindplaats uit mijn hoofd. Knoop in je zakdoek. Ooit heb ik een vergeetdagboek bijgehouden omdat ik bang was dat er misschien sprake was van juveniele dementie of een andere vorm van vergeetachtigheid. Tot mijn grote vreugde sloot dat experiment dergelijke oorzaken uit. De vergeetachtigheid had vooral en met name te maken met te veel dingen aan het hoofd. Als dat gedachtegoed door elkaar heen ging krioelen, raakten er dingen op een tweede, derde of vierde plan en in het ergste geval in de vergetelheid. Zoals de kleine Ixus.

IMG_7031.JPG

Maar er gloort hoop aan de horizon, want in rustiger tijden komen ze altijd weer boven water, geheel zelfstandig, als ze uitgemokt zijn onder de veronachtzaamheid van ons, eigenaren. Daarna gaan ze weer volop in bedrijf en weten zich gekoesterd als nooit te voren!

 

 

 

3 gedachten over “Gekoesterd als nooit te voren

Reacties zijn gesloten.